آرزوهای گیکی

 گیک واژه ای است که جدیدا در وبلاگستان فارسی بسیار متداول شده است. نمونه آن را در یک سری مقالات که با نام آرزوهای گیکی جستجو کرد. قواعد بازی ساده است. شما باید یک سری آرزوهای خود را بنویسید که به نظرتان در آن زمینه گیک هستید! هر کدام از ما مسلما آرزوهای گیکی زیادی در زمینه ای که فکر می کنیم در آن گیک هستیم داریم. من هم به شخصه می خواهم چند تا از آرزوهای خودم را به عنوان یک گیک اطلاعاتی بنویسم. فقط برای دل خودم!( برای آشنایی با واژه گیک اینجا و برای آشنایی با طراح مسابقه و قوانین مسابقه اینجا را بخوانید)

• ای کاش روی می شد که فیل ( من به حیوانات خدا کاری ندارم! ) در جامعه ما نبود. به نظرم خیلی بد است که کسی برای من که یک شخص در جامعه مدنی هستم و می توانم مسئولیت کارهایم را به عهده بگیرم تعیین تکلیف کند. مثلا به من بگوید فیلم های خشن نبین چون روحیه ات خشن می شود. اگر دیدم و برای شما تولید  ناراحتی کردم می توانم مسئولیت کارهایم را بر عهده بگیرم!

• ای کاش هیچ وقت تحریم اطلاعاتی نباشیم. این خیلی دردناک است که شما نتوانید با دیگران تبادل اطلاعات کنید. گوگل به عنوان یکی از بزرگترین پرتالهای جهان بعضی از سرویسهایش را بر روی کاربران ایران می بندد در حالی که در اغلب قریب به اتفاق جهان باز است. دلیلش چیست؟ شاید نبود تبادلات مالی!

• دوست دارم می توانستیم تبادلات مالی داشته باشیم. این جوری می توانستیم یک اکانت سکند لایف داشته باشیم. این جوری می توانیم هارد 400 ترابایتی مان را به صورت آنلاین بخریم یا به شرکت سفارش بدهیم تا از یک چیز لوله مانند شوت بشود توی بغلمان.

• دوست دارم مسئولان کشورم جوری تصمیم بگیرند که هیچ وقت شرمنده نشوم.مثلا هیچ وقت با یک افغانی چت نکنم که بهم بگوید من از اینترنت وایرلس با سرعت 2 مگ استفاده می کنم و من بگویم 128 کیلوبیت در ثانیه حداکثر سرعتم است.

• دوست دارم اینترنت و کلا دسترسی به اطلاعات ارزان بشود. دوست دارم روزی بیاید که دکتر مجیدی برای یک اکانت اینترنت ، ماهیانه 130 هزار تومان نریزد توی جیب شرکت. دوست دارم هیچ وقت کسی برای اطلاعاتش ارزش نگذارد و اگر کسی واقعا از اطلاعات ،  استفاده شایانش را کرد خودش برای کمک به خدمات دهنده مبلغی مناسب با بودجه اش در اختیار مالک خدمات قراربدهد.

• دوست دارم این طرح ساماندهی پایگاهها و وب سایت ها یک خواب و خیال بیشتر نباشد. آدمها که در جامعه مدنی آزادی بیانشان سلب شده دیگر در جامعه مجازی دلهره نداشته باشند. و دولت هم بابت آنها دلهره نداشته باشد چون کارهایش خیلی در جهت رفاه مرد است و مردم هیچ شکایتی ندارند! این جوری شاید دکتر مزیدی یک روز بتواند به خانه اصلیش برگردد.

• دوست دارم یک روز ایران هم کشوری بشود مثل همه کشورهای جهان.

ببخشید که اصلا خوب نشد. راستش یک خورده هم شبیه ارزوهای گیکی جادی شد. راستش دیدم قسمت هویتش خیلی مهم و خیلی به آرزوهای خودم شبیه است براتون قسمت هویتش را براتون نقل قول می کنم.

و من هویت می خواهم. به عنوان یک کاربر اینترنت امروز در حاشیه هستم چون حق ندارم از جایی چیزی بخرم. چون حق نمی توانم در اینترنت پول جابجا کنم. چون آی پی من برای بسته شدن حساب هاستینگ کسی که برایش کار داوطلبانه می کنم کافی است. به عنوان یک خوره اینترنت، دوست ندارم مثل یک دزد باشم. مثل فراریها، هویتم را مخفی کنم تا سرویس دهنده فلان به این جرم که در ایرانم، مرا از سایتش بیرون نیاندازد. می‌دانید؟ من عاشق تکنولوژی‌های جدیدم. از خودم که نه، از هویتم خجالت می‌کشم وقتی که بعد از سه هفته سولاریس خواندن می‌فهمم که برای امتحان دادن باید بگویم افغانی هستم و یک آدرس در افغانستان بدهم. من خیال گرفتن مدرک سولاریس یا اوراکل را کنار می‌گذارم ولی به عنوان یک گیک آرزو می‌کنم روزی هویت‌ام مثل یک گواتمالایی،‌ یا افغانستانی معتبر باشد. متوجه هستید؟ نمی‌خواهم با نشان دادن پاسپورت «فلان جا»، همه درها برایم باز شود. اتفاقا ترجیح می دهم پاسپورت «ناکجاآباد» داشته باشم و همه سورپریز شوند از اینکه کسی از فلان جا اینکار را کرده یا داوطلب شده ولی مساله ایران این نیست. باور بکنید یا نه، برای یک کار داوطلبانه در همان گواتمالای کذایی داوطلب شدم، جواب این بود: «با ایران کار نمی کنیم». آرزوی من هویتی تخریب نشده در اینترنت است.

با اینکه مطمئنم به تمام آرزوهای سخت افزاری یک روز خواهیم رسید ولی باز هم آرزوی اشتراک هارد که کامیار عزیز گفت را هم به نظرم خیلی هیجان انگیز است!

به شما خواندن آرزوهای گیکی دوستان خوبم جادی عزیز – دکتر مجیدی – کامیار که هر وقت اسمش میاید به شدت گشنه ام می شود! و آقا رضا را توصیه می کنم.

این افراد را هم دعوت من را قبول فرموده اند: