فاجعه زیست محیطی خوزستان از نگاه فاجعه دیدگان

راستش اینکه بشنوی یک گوشه از کشورت عزیزت گرفتار یک فاجعه زیست محیطی است هر کاری کنی نمی توانی ساکت بنشینی. اما اینکه کسی مانند من که راحت در جلوی کامپیوتر نشسته بیاید از جایی حرف بزند که تا به حال نرفته زیاد جالب نیست. بد ندیدم امروز 4 دوست عزیز را دعوت کنم به این وبلاگ تا با هم ساعتی رو گپ بزنیم و ببینیم واقعا فاجعه چقدر فاجعه است؟!

خوشبختانه این طرح در آخر با یک پایان خوب ختم به خیر شد. تصمیماتی گرفته شد و راهکاری اندیشیده شد. من فقط در آخر به صورت مختصر اشاره می کنم و شروعش را به دوستان می سپرم تا بچه های شیرمرد خوزستان مثل همیشه خودشان را نشان بدهند.

*

فتحی: سلام دوستان. می شود خودتان رو معرفی کنید و بگویید نویسنده کدام وبلاگ هستید؟

کامیار: سلام، کامیار ندیمی هستم، نویسنده وبلاگ وبرگر

حسن: حسن هستم نویسنده وبلاگ زیر خط آی تی

گناهکار: من گناهکار هستم نویسنده‌ وبلاگ گناهکار

یزدان پرست: من یزدان پرست هستم، وبلاگ نویس بودم ولی به دلیل کمبود وقت رهایش کردم. ایده و اجرا helpkhuzestan با من بود.

فتحی: راستش بچه ها من الان از تهران خدمت رسیدم. اینجا هوا خوب است و فقط کمی گرم است. اما کلا خوب است و ما داریم لذت می بریم. آیا شما هم دارید از هوای خوب بهاری لذت می برید؟

کامیار: خیلی، هوا فوق العاده است، ترکیبی از گرما، خاک، غبار، بوی مواد آلاینده و سمومی که در بدنم کم کم نفوذ میکنند، خیلی لذتبخش و عالیست!

حسن: بله اتفاقا ما هم داریم از این هوا لذت می بریم حتی بیشتر از شماها که تو تهران هستید ، ما الان توی خانه حبس شدیم و نسیم خنک کولر گازی همراه با بوی خاک به مشام میرسد!

یزدان پرست: از حدود یک سال پیش بود که ما دیگه هوای پاک ندیدیم هر چه بود گرد و خاک بود در هوا، کم یا زیاد، ولی همیشه بود. برخی روز ها خیلی زیاد می شود. ناسا هم چند بار عکس گذاشته توی سایت خودش.

گناهکار: هوا بسیار کثیفه٬ در واقع هوایی وجود ندارد٬ گرد و خاک هست که بین آن هم کمی ملکول‌های هوا مشاهده می‌شود٬ بوی خاک همه‌جا (حتی توی خونه) به‌مشام می‌رسود٬ چون مجبوریم به‌خاطر دمای بالا کولر گازی روشن کنیم ٬ مقدار زیادی از خاک وارد خونه می‌شود٬ و در کل فرقی نمی‌کنه توی خونه باشیم یا بیرون٬ موقع نفس کشیدن دهانمان پر از خاک می‌شود.

فتحی: راستش چیزهایی به گوش می رسد اما می توانید دقیقتر توضیح بدهید که کلا این قضیه از کی به وجود آمده؟

کامیار: این قضیه مربوط به امروز و دیروز نیست و مدتهاست که وجود دارد، حتی قبل از اینکه نشانه هایش را ببینیم، چون کارشناسان از مدتها قبل از زمانی که پوشش گیاهی عراق رو به نابودی رفت از پیش آمدن این قضیه اطلاع داشتند. ولی خب به صورت عمومی و قابل لمس برای همه تقریبا یک سال هست که هر هفته باد و خاک را داریم.

حسن: دقیقا همون طور که کامیار گفت ، این وضعیت آب وهوایی همیشه مثل گرما و شرجی، همراه خوزستان بوده ولی نه به این شدت الان نهایتا ساعاتی از روز یک گردو خاک میشد و بقیه در ادامه خاک به لایه ای فوقانی جو میرفت که به اصطلاح بومی خاک هوایی میشد و زیاد اذیت کننده نبود.

گناهکار: خیلی وقت است٬ اینجا با هر بادی که توی عراق یا عربستان می آید گردوخاک می‌شود ٬ چون هیچ مانعی سر راه این گردوخاک نیست٬ اما این چند وقت ‫(حدود یکی دو ماه) اخیر وضعیت خیلی بدتر شده و غلظت گردوخاک به‌حدی است که تنفس رو کاملا دچار مشکل می‌کند٬ علاوه بر اون مواد شیمیایی بازمانده از جنگ هم نگرانی‌ها را بیشتر کرده است.

یزدان پرست: این جریان از دو سو به وجود آمد، یکی اینکه زمان صدام حسین، یک طرحی را صدام انجام داد به نام کانال صدام، که با این طرح، در بیست سال گذشته، “هور العظیم” در عراق تبدیل به بیابان شد، و تنها 10% آب دارد اکنون. برای همین این هور دیگر توان فیلتر کردن گرد و خاک را ندارد که هیچ، خودش هم تبدیل شده به تولید کننده گرد و خاک. همه اینها به کنار، از دو سال پیش نیروی انگلیسی نخلستان های متراکم جنوب عراق رو جوری خالی کرده اند که در گشت های هوایی دید کافی روی نخستان ها داشته باشند و شورشی ها نتونند توی نخلستان ها گم و گور شوند. این نخلستان ها مثل فیلتر جلوی گرد و خاک بیابان های جنوب و شرق عراق و شمال عربستان را می گرفتند، ولی الان با تلاش شبانه روزی برادران ارتش بریتانیا صاف شدند و باز این ها هم خودشان تبدیل شدند به تولید کنند گرد و خاک.

فتحی: این قضیه انگلیسی ها چیست؟ کلا منشا مال آنجاست یا آن قضیه ارتباطی ندارد؟

یزدان پرست: گرد و خاک زمانی شدید شد که انگلیسی ها تمام جنوب عراق رو از نخل پاک کردند. در گشت های هوایی، نخل ها مانع دید می شدند.

فتحی: این طرح کمربند سبز چقدر به مرحله اجرایی رسیده؟

گناهکار: دقیقا اطلاعی ندارم ولی فکر می‌کنم اصلا وارد فاز اجرایی نشده است٬ حتی من در مورد فاز مطالعاتیش هم شک دارم که به‌جز فاز ۰ وارد فاز ۱ شده یا نه؟!

فتحی: یعنی این طرح طرح جدیدی است که بهش فکر نشده یا طرح پرخرجی است؟

کامیار: متاسفانه نه جدید است و نه پرخرج! کاشتن درخت معمولا در هیچ جای دنیا کار پرخرجی نیست، مخصوصا اینکه خوزستان باشد و درآمد دولت در این قسمت اینقدر بالا باشد!

گناهکار: اینجا هر مسئله‌ای را از دید امنیتی نگاه می‌کنند.

فتحی: به نظر شما دولت می تواند یک مقدار بیشتر کار کند و امنیت رو تامین کند و سپس درختکاری را شروع کند؟

یزدان پرست: با این فشاری که ما آوردیم و لغو پرواز ها این کار را خواهد کرد. این جور که من می بینم دست به کار شدند تا به عراقی ها فشار بیارند.

فتحی: لغو پروازها؟

کامیار: بله! دایره ی دید در فرودگاه بسیار پایین آمده. فکر کنم از 1200 متر به 600 متر کاهش پیدا کرده است.

گناهکار: تموم پروازها به خوزستان و بلعکس لغو شدند.

یزدان پرست: ما در دو سال گذشته تقریباً 20 پروازمان کنسل و تاخیری شده است. برای اطلاعات بیشتر اینجا را ببینید.

یزدان پرست: در پارک جنگلی گمبویه در سال 86 نزدیک به 25 جسد پیدا کردند. همه هم دخترانی که دزدیده شده بودند و باقی ماجرا!

فتحی: اینجا پس نتیجه می گیریم که این طرح کار سختی نیست. پس چرا تا الان به تعویق افتاده؟ تامین امنیت در یک جنگل باید کار راحتی برای دولت باشد. اما آمار این پارک هم ناجور است.

یزدان پرست: بله. درست است.

حسن: خوب اما باید مثلا بعلت تصادفات رانندگی کلا رانندگی را ممنوع کرد ؟

گناهکار: در واقع این ضعف امنیتی سیستم رو می‌رساند تا ناکارآمد بودن درخت‌کاری. اگه کسی نسبت مزایا به هزینه رو درنظر می‌گرفت توی این طرح مطمئنا تا الان انجام شده بود.

فتحی: به نظر شما این طرح کمربند سبز برای شما خسارت جانی و مالی دارد؟

گناهکار: هرگز!

حسن: خیر!

یزدان پرست: اگر این طرح انجام نشود ما همه می میریم!

فتحی: اگر انجام نشود چی؟ یعنی الان در حال خسارت دیدن هستید؟

{ یزدان پرست عکسهای زیر را نشان می دهد }

حسن: بنظر من تعدادی زیادی از مردان و جوانان خوزستانی هم در صورت فراخوان دولت حاضر به همکاری در اینطرح هستند. خسارات ما لطمه های و ناهنجاریهای جسمانی است که علاوه بر خود برای نسل های آینده هم باقی گذاشته میشود ما این تجربه رو در زمان جنگ تحمیلی داشتیم و تا همین چند سال پیش شاهد اثرات بد آن در کودکان بودیم!

گناهکار: بله ما الان در حال استنشاق گردوغبار همراه با اورانیوم و مواد شیمیایی نظامی هستیم٬ در واقع داریم زجرکش می‌شویم٬ نسل‌های آینده و کودکانی که به‌دنیا خواهند آمد ممکن است ناقص باشند و…

کامیار: فقط خسارت؟ اگر این طرح انجام نشود دیگه چیزی برای از دست دادن نخواهیم داشت و هنوز هم نتایج آن را می بینیم!

فتحی: فکر نمی کنید دارید یک کم اغراق می کنید؟ آخر فکر می کنم من و خوانندگان وبلاگ من برایشان تصور چنین اوضاعی خیلی سخت باشد. یعنی غیر ممکن است. ما بودیم اصلا نمی توانستیم تحمل کنیم یعنی وضع آنقدر سخت است؟

کامیار: در واقع چاره ای جز تحمل نمیمونه، و اینکه اگر مسوولان به فکر مردم نیستند ما هستیم و حداقل کاری که میتونیم انجام بدیم یعنی رساندن صدا به جهانیان را تا آخرین لحظه انجام میدیم!

گناهکار: ببخشید٬ تحمل نکنیم٬ چه کنیم؟ عکس‌های خبرگزاری فارس رو ببینید که فقط گوشه‌ای از بحران رو نشون می دهد

http://www.farsnews.net/imgrep.php?nn=8702111099

فتحی: همین را می گویم. عکسهایی که من دارم می بینم اصلا یک جوری جهنم است. عکس 4 سال پیش اصلا انگار از یک جای دیگرست. من این عکسها رو بگذارم کنار همدیگر همه می گویند با فتوشاپ درست شده است. اصلا غیرقابل زندگی است!

حسن: شما نمیتوانید تصور کنید چون تا به حال با آن مواجه نشدید اما برای مردم اینجا که سالیان دراز است گردو خاک استشمام میکنند مثل یک عادت در آمده است!

فتحی: یعنی شما اصلا نباید راه بروید تو شهر دیگر. باید همین جوری از بین بروید. این را کسی که در تهران است هم نمی تواند تحمل کند!

حسن: اتفاقا ما هم راه میرویم هم رانندگی می کنیم و هم به کارهای روزمره می رسیم چون اگر کارخانجات اینجا بخوابد کل کشور میخوابد!

کامیار: دقیقا، و شما درک کنید عمق فاجعه را که امروز تمام ادارات و اماکن تعطیل بودند، جاهایی که حتی یک لحظه توقفشان باعث کلی ضرر میشود!!

فتحی: حالا یک سوال مهم قضیه درختکاری رو که دیدیم زیاد خرج نداشت با عکسهایی هم که من دیدم اگر دست ملت باشد خودشان دست به کار می شوند که درختکاری کنند اما مسئله دیگری که هست این است که دولت کار دیگری هم می تواند بکند؟ به غیر از طرح کمربند سبز؟ کلا می خواهم یک مقدار راهکارها را بسنجیم.

حسن: خدمتتان عرض کردم ، مثل ژاپن و زلزله میماند درست است که نمیتواند جلویش را بگیرد اما آموزش میتواند نقش زیادی را حداقل در پیشگیری از آسیب های جسمانی شهروندان بازی کند بله مثلا میشود با چند اطلاعیه ، زیر نویس و حتی کلیپ که میتواند برای بچه ها جذاب باشد بگویند که در همچین روزهایی نباید از خانه برای بازی بیرون رفت یا استفاده از شیر میتواند در دفع سموم و آلودگی های وارد شده به بدن موثر باشد

گناهکار: راستش ارائه راه‌کار واقعا یک کار کارشناسی هست که باید کارشناسان محیط ‌زیست و… نظر بدهند اما به‌جز درخت ‌کاری٬ اگه شدنی باشد و به ‌صرفه باشد فکر می‌کنم بشود از باردار کردن مصنوعی ابرها و مدیریت صحیح منابع آب در جهت بهبود پوشش گیاهی منطقه استفاده کرد. البته مدیریت منابع آب رو من می‌دانم که می‌شود و باید حتما انجامش داد اما در مورد باردار کردن ابرها اطلاع دقیقی ندارم.

فتحی: اگر یک نقطه از ایران فلج بشود به کشور خیلی ضرر وارد می شود. اگر هم بخواهید فلج نشود باید شما از منزل خارج شوید. در حالی که توی منزل هم وضع خراب است چه برسد به بیرون! چی کار کنیم؟ انتظار داشته باشیم از خانه خارج شوید و مریض بشوید؟!!

کامیار: انتظار ما چیز دیگریست، انتظار ما تلاش دولت و مسوولین برای کاهش آلودگی است، اگر این اتفاق نیافتد مطمئنا در درجه ی اول به ضرر دولت تمام خواهد شد.

حسن: البته باید قبول داشت که در این چند ماه اخیر حداقل در اهواز با کاشتن گیاهان مناسب با شرایط آب و هوایی اینجا کارهای خوبی در ایجاد فشای سبز انجام شده است که البته کافی نیست اما همانطور که گفتم میشود با راهکارهایی تا حد امکان از این آسیبهای زیست محیطی جلوگیری کرد

گناهکار : باید فرهنگ‌سازی بشود تا ملت فضای سبز را تخریب نکنند.

یزدان پرست: یک فراخوان بدهیم، همه دانشجویان، دانش آوز های دبستانی، زوج های جوان، و غیره ، بروند بیابان یک درخت بکارند یک رسم کنیم این را در تمام کشور. توی یک کشوری، شاید نروژ بود یا شاید هم دانمارک هر کسی به دنیا می آمد برایش یک درخت می کاشتند و هر کسی هم می مرد سر قبرش یک درخت می کاشتند.

فتحی: سوال آخر و شاید مهمترین سوال. الان واقعا امیدی به بهبود وضعیت دارید؟ کار از کار نگذشته؟ یعنی اگر همه کمک کنند وضع بهتر می شود؟

گناهکار: هیچ‌وقت دیر نیست بله مطمئنا بهتر می‌شود!

یزدان پرست: من که از بالا خبر دارم کارهای زیادی در دست انجام هست، چهار پارک در اهواز تا سال آینده ساخته می شود که دو تای آنها کار ساختشان آغاز شده است. دقت داشته باشید که در 30 سال گذشته در اهواز پارک جدیدی با اینکه جمعیت هشت برابر شده است ساخته نشده بود ، و کمربند سبز غرب شهر اهواز هم که جز برنامه جامع شهر اهواز است، قرار است! انجام شود، این یکی فقط “قرار است” ما که هنوز به چشم چیزی ندیدیم. گلایه من بیشتر برای این هست که چرا اینقدر دیر به فکر فضای سبز افتاده اند.

کامیار: ماهی را هر وقت از آب بگیری تازه است، با اجرای طرح های جلوگیری میشود برای همیشه از شر این معضل خلاص شد، اگر بیشتر از این طول نکشه!

*

مصاحبه من با این عزیزان را خواندید. خوشبختانه این مصاحبه نشان داد که دوستان خوزستانی ما به هیچ عنوان دلسرد نیستند و به نیروی خودشان و مردمشان تکیه دارند تا بتوانند این معضل را حل کنند.

در آخر جلسه با صحبت با دوستان تصمیم بر این شد که یک NGO تاسیس بشود تا مردم به دست خودشان این مشکل را حل کنند. آثار مخرب این فاجعه زیست محیطی که دارد یک گوشه از مملکت ما را از بین می برد آنقدر هولناک است که فکر می کنم خوزستانی ها خودشان با قدرت از این طرح حمایت کنند. واقعیت این است که با طرحی این چنینی که موقتا نام خوزستان سبز برای آن انتخاب شد می شود مشکل کمبود منابعی مانند درخت را تا سطح زیادی حل کرد. قولهای خوبی هم داده شد که انشالله همه با هم با حمایت از این طرح بتوانیم در مدت کوتاهی هموطنانمان را شاد خرم ببینیم. مانند قبل. مانند 4 سال پیش!

اگر اطلاعات بیشتری نیاز دارید می توانید از طریق طرح « کمک به خوزستان » به دست بیاورید. این پایگاه همچنین روی کمک های مردم عزیزمان به هر صورتی حساب می کند.

3 دوست دیگرمان یعنی کامیار، حسن و گناهکار در مورد فاجعه مطلبی را در وبلاگشان نوشته اند که خواندنش را به شما توصیه می کنم.

کامیار: ما انسانیم ، هوا می خواهیم

حسن: کمک، اینجا 4 میلیون نفر هوا برای تنفس ندارند

گناهکار: خوزستان زنده به گور شد

در ادامه به نوشته های دوستان دیگری از وبلاگستان عنایت بفرمائید. اگر شما نیز در این مورد نوشته اید دارید می توانید اطلاع دهید تا به آخر این لیست اضافه شود.

اینجا اهواز است، جایی که آسمان آن آبی نیست

مشترک این وبلاگ شوید تا هیچ چیز را از دست ندهید!