یک فتحی

توضیحاتی درباره طرح افزایش مشترک

شنبه, آذر 2م, 1387 | daily, وبلاگ نویسی

بعضی کارها حسی است. دلی است. خلاصه یک جوری است که الان ذهنم یاری نمی دهد بگویم اسم دقیقش چی است؟ :) مثال اگر بخواهید همین طرح افزایش مشترک که فکر می کنم برای کمک به وبلاگهای تازه شروع کرده خیلی مفید می تواند باشد. بیایید قبل از هر چیز ببینیم این طرح اصولا جریانش چی است؟

این طرح دنبال رسیدن به چه چیزی بود؟

ببینید. راحت ترین کاری که در وبلاگستان فارسی می شود کرد این است که نالید از انجام نشدن کار گروهی!!! اغلب کارهای گروهی هم به مشکل بر می خورند. یک نمونه از کارهایی که خدا را شکر به مشکل نخورد طرح جشنواره نوروزی بود که خدا را شکر انجامش دادیم و برای من یک تجربه شیرین بود.

این طرح می خواست به همچنین چیزی برسد. این کار که می خواستم از شرکت کنندگان درخواست کنم این بود که در یک موضوع همه یک مطلب بنویسیم. مثلا پیشنهاد من این بود که به خواننده های وبلاگهایمان پدیده فیدخوانی را معرفی کنیم. البته این یک پیشنهاد بود! حساب کنید در یک بازه خاص مثلا 100 وبلاگ درباره یک پدیده بنویسند. چقدر در گسترش آن پدیده موثر خواهد بود :)

پس فتحی این وسط چه کاره است؟ رشد تعداد مشترکین پس چه شد؟‌

این که وبلاگها همه درباره یک موضوع خاص بنویسند کمی عجیب نیست؟ اگر وبلاگ نویسان انقدر متحد بودند که خدا رحم باید می کرد بر بدخواه وبلاگستان :))

برای این که وبلاگ نویسان تشویق بشوند من گفتم از خودم مایه می گذارم. هر کس که در این حرکات گروهی شرکت کرد وارد یک پروسه تبلیغاتی هم می شود. به این صورت که از طریق لینک دادن در بین لینکهای خوشمزه که در فید هم نمایش داده می شود، از طریق معرفی در پی نوشت فید، و از طریق معرفی در شبکه های اجتماعی چون فرندفید و بالاترین سعی می کردم افراد بیشتری را با این وبلاگها آشنا کنم.

طبیعی است مثلا وقتی چند هزار بار در پی نوشت فید وبلاگم جمله ای جذاب درباره وبلاگ شما باشد یا مثلا یک تصویر مربوط به وبلاگ شما باشد بالاخره هر کدام از مشترکین وبلاگ من که با وبلاگ شما آشنا نیستند برای یک بار هم که شده تشویق می شوند یک سر به وبلاگ شما بزنند. درست است؟ حدس زدن این که این چقدر می تواند برای یک وبلاگ با مثلا 100 مشترک مفید باشد با شما!

وبلاگهای بزرگ کجای این طرح بودند؟

به دلایلی این کار از فتحی تنها بر نمی آمد. وبلاگهای بزرگ دیگر که نفوذ خوبی دارند اینجا وارد طرح می شوند و آنها هم در حدی که مایل هستند از وبلاگهای کوچکتر حمایت می کنند. اینکه من طرح را اول اعلام نکردم برای این بود که با آنها هم کمی مشورت کنم.

وقتی حرف از یک حرکت دسته جمعی می زنیم چه اشکالی دارد وبلاگهای بزرگ و اساتید من هم وارد طرح بشوند و به دیگران کمک کنند؟ بالاخره همه ما یک روز از صفر شروع کردیم دیگر!

چرا من گفتم این طرح برای وبلاگهایی با زیر 540 مشترک مناسب است؟

این سوال خیلی در ایمیلها پرسیده شده بود. زمانی که برای اولین بار این طرح به ذهن من خطور کرد تعداد مشترکین ایمیلی من 541 مشترک بود. الان 812 است.

من می خواستم اگر خواستم درباره طرح بیشتر توضیح بدهم بگویم که حداقل می توانید مطمئن باشید که اشتراک ایمیلی شما به 541 مشترک ایمیلی من توصیه می شود.

یک مقدار هم باید حدی می گذاشتم که کسی با 4000 مشترک پا نشود و فکر کند با این طرح 4000 می شود 6000 :)) دیدم همان 540 بهترین حد است برای شروع طرح. وگرنه از استقبال وبلاگهای پرمخاطب بسیار هم خوشحال می شوم!

و چقدر به طرح امید دارم؟

این طرح را خودم خیلی می پسندم. از آن طرحهاست که می توان به سادگی هم به وبلاگهای کم مشترک تر کمک کرد و هم یک کار گروهی ساده و روان کرد. حساب کنید این طرح برای وبلاگی که بعد از 4 ماه حدود 20 مشترک دارد چقدر می تواند فوق العاده باشد. اما به دو دلیل امید من به این طرح برابر صفر است!

عدم استقبال بزرگان وبلاگستان

وقتی هنوز چند ساعت از اعلام اولیه طرح نگذشته است و بزرگان وبلاگستان در این باره پست می نویسند و کسانی که امید داشتم برای کمک به وبلاگهای ضعیفتر پیش قدم شوند نه تنها حمایت می کنند بلکه با شوخی کردن به من امید می دهند یعنی این که امید داشتن به اجرای یک کار گروهی برای کمک به وبلاگنویسان تازه کارتر بلاهت است.

درست است وبلاگنویسان خوبی هستند که در این طرح کمک کنند اما متاسفانه این طرح از آن طرح هاست که یک نفر به آن نتیجه فوق العاده که پیش بینی می شد نمی رسد. بهتر است فکرش را از سر بیرون کنم :(

این طرح حسی است!

ببینید. بعضی وقتها آدم شور انجام کاری را دارد و سخت مصمم است که آن را انجام بدهد. بعد که با فیدبک مناسبی روبرو نمی شود کلا از آن حس می افتد. برای من هم همین طور شده است.

قرار نبود چیزی از این طرح به من برسد. تنها عاملی که باعث می شد آن را انجام بدهم یک دل خوشی کوچک بود که آن هم دیگر نیست!

خواهش می کنم و ایضا استدعا می کنم که فکر نکنید من از دست کسی ناراحتم. به قول یکی از دوستان باید دید نکته اصلی آن شوخی دوستان چه بود؟ من عمیقا معتقدم دوستانی که به نوعی با این طرح شوخی کردند علاوه بر این که استاد من هستند بسیار هم خیرخواه هستند.

احتمالا اشکالی دیده اند که به نظرشان بهتر بوده است این طرح انجام نشود. مسلما آنها اگر بخواهند آنقدر قدرت دارند که این طرح را اجرا کنند.

البته یک نکته برای من ناراحت کننده بود. من اصلا متوجه ایراد این طرح نشدم. دوست داشتم دوستان اول اجازه می دادند تا من کلا درباره طرح توضیح بدهم ( تا الان به غیر از آن پست قبلی هیچ توضیح دیگری به هیچ کس نداده ام ) و سپس ایرادات را توضیح می دادند. این جوری حداقل یک چیز یاد می گرفتم.

البته یک نکته یاد گرفتم. بهتر است به همکاری در وبلاگستان دل خوش نکنم. از تعبیرات بسیار زشتی که یکی از دوستان کردند هم ناراحت نشوم!

که نسبت به طرح لطف داشتند و ابراز آمادگی کرده بودند تشکر می کنم. به خاطر این که نمی توانم خدمتی ارائه کنم هم عذرخواهی می کنم. الان همان یک ذره دل خوشی هم از بین رفته است و به نوعی دلسردی جای آن را گرفته ست. از برخورد دوستان معلوم بود که این طرح زیاد خوب نیست. راستش این به عقل من بیشتر از این نمی رسید. شرمنده :(

از این به بعد فقط و فقط هر کس خواست برای معرفی یک فتحی کاری بکند سعی می کنم جبران کنم. در غیر این صورت سعی می کنم دیگر از کارهایی برای معرفی وبلاگهای دیگر به شدت پرهیز کنم که حرف و حدیثی پیش نیاید. سنگین و رنگین بنشینیم و این وبلاگ کوچولو را می نویسیم و دعا به جان شما می کنیم. والله :)

پی نوشت: آقای فتحی از هر گونه سوژه کردن این مطلب استقبال می کند!

Tags: وبلاگ, وبلاگستان, وبلاگنویسی, کار گروهی