یک فتحی

یک کسی که میتونه همه چی رو خاص کنه

یکشنبه, بهمن 18م, 1388 | نوشته های خارج از صفر و یک, گوگل و یاهو

الان 18 ثانیه مانده است. 18 ثانیه به ساعت 18 روز 18 بهمن‌ماه. سال پیش همین ساعت را خوب یادم است. از ساعت چهار بود تا شش.
امسال برنامه‌ام این بود که یک جوری تا ساعت 18 یک چیزی بنویسم که یک چیزی را بگویم. کلا آدم خیلی خوش‌ذوق و خوش‌کلامی نیستم که بتوانم خوب مفاهیم را با کلمات بنویسم. آن هم مفاهیمی که تا این حد برایم ارزش دارند.
الان هم بعد از مدت‌ها هنوز نتوانستم بر حس کمال‌گرای خودم غلبه کنم و یک چیزی بنویسم که بتواند توضیح بدهد.

که بعضی‌ آدم‌ها آنقدر خاص هستند که می‌توانند یک روز را خاص کنند. یک اتفاق را خاص کنند. یک ساعت را خاص کنند. یک نگرش را خاص کنند. یک ایدئولوژی را خاص کنند.

و بعضی‌ها آنقدر خاص هستند که می‌توانند تمام این کارها را با همدیگر بکنند. آن وقت حتی یک زندگی را هم می‌توانند خاص‌تر می‌کنند.

زندگی یک آدمی که تیپ‌های گنگستری می‌زند و یقه کاپشن چرمیش را تا بالا می‌کشد و وقتی دارد از گلودرد می‌میرد می‌رود رنگی‌ترین و یخ‌ترین بستنی یک کافی‌شاپی را می‌خورد که دقیقا از 18 بهمن پارسال همین ساعت، آنجا نرفته است :)‌
آدم پلید قصه ما امسال هم رفت توی یک کوچه باغ سردِ سردِ سرد قدم زد به خاطر یک سال پیش، که دقیقا همین‌جا بود و همین وقت، که رفتند و یک خاطره دو نفره معرکه ساختند. که این جور خاطرات را نمی‌شود با کس دیگری ساخت.

شاید من آدمی باشم که برای روزگاری که دارد می‌گذرد اسم می‌گذارم و تفسیرش می‌کنم و تقسیم‌بندیش می‌کنم و بهش حس و حال می‌دهم ولی این کار را دوست دارم. چون من یادم است مثلا از سال پیش چقدر چیزها فرق کرده است.

زندگی توی یک کلمه زیباتر شده است. و مسلما هیچ‌کدام از اینها به وقوع نمی‌پیوست فقط و فقط فقط اگر آن آدمهای خاص 18 بهمن به دنیا نمی‌آمدند

5 فوریه 2009 : می رویم برای یک تولد فوق العاده! تولد خانم بهار معروف به وارش است. آبجی  من. لایک نزنید جدا دلخور میشما :))