اسطوره

زن شناگری که با یک پا به المپیک رفت!

شنبه, اردیبهشت 28م, 1387 | جالب, سرگرمی, نوشته های خارج از صفر و یک | 10 نظر

ناتالی را می شود یک قهرمان بی بدیل در بازی های المپیک به حساب آورد. شاید باید اقرار کرد که المپیک چنین قهرمانانی کم به خودش دیده است. البته او تا به حال طلای المپیک را مال خود نکرده است. ناتالی فقط به المپیک راه پیدا کرده است. آن هم با معلولیتی به بزرگی نداشتن یک پا!

او عذرخواهی می کند و می گوید: ببخشید. فکر کنم این اولین باری باشد که دارم اینجوری جیغ می زنم چون این واقعا بزرگ است. این چیزی بوده که من همیشه و همیشه در طول زندگیم می خواستم و الان واقعا، واقعا خوشحالم.

او توانست رقابت اوپن 10 کیلومتری قهرمانی جهان را به پایان ببرد و با این عنوان چهارمی که کسب کرد تا با خیالت راحت در رده افراد سالم به رقابتهای المپیک امسال در Beijing چین صعود کند. اما برای دیگر 50 شرکت کننده رقابت که بعد از دو ساعت تلاش به خط پایان رسیدند امری مسلم بود. Natalie du Toit در همان اسکله شروع رقابت جامانده و اصلا فکر این رقابت را هم از سرش بیرون کرده است. مگر می شود زنی بدون یک پا در چنین رقابت نفسگیری شرکت کند؟ این یک داستان باورنکردنی است!

7 سال قبل در اثر یک حادثه موتور سواری مجبور می شوند پای ناتالی را از بالای زانو قطع کنند. نداشتن پای چپ برای ناتالی می توانست یک ضربه بزرگ روحی باشد. اما ناتالی تصمیم می گیرد به آرزوی دیرینه اش که رسیدن به یک رقابت مهم در شناست برسد. ناتالی این کار را هم می کند. در طولانی ترین مسیر ممکن یعنی مسیر 10 کیلومتر موفق می شود به المپیک برسد.

صاو موفق شد اولین انسان مقطوع العضوی باشد که به المپیک راه پیدا کرد. تاریخ شاید این را غیرمنطقی بداند که چنین انسانی به المپیک صعود کند اما هیچ وقت نمی تواند حماسه ناتالی را فراموش کند.

زمانی که وکلا هنوز درباره این بحث می کنند که هموطن ناتالی یعنی اسکارپیستوریوس آیا با استفاده از پاهایش خاصش در فکر این است که بر حریفان برتری یابد، ناتالی شاهکار خود را رقم می زند. او در رقابتی 2 ساعته در آبهای مواج با اینکه نصف حریفانش پا داشت به رتبه چهارم رسید!

بر عکس پیستوریوس، ناتالی پاهای کمکی را نپوشید تا بدون پا بتواند در المپیک شرکت کند. این مانند این بود که او با یک پاروی کوچک در اب شنا کند. آیا رازی هست؟ او می گوید: در قبال یک عضوی که از دست داده ایم نباید پاداشی دریافت کنیم. فقط تنها عامل ما باید کار سخت و اراده قوی باشد. هیچ جبرانی برای آن عضو نیست. شما فقط باید ساعتها شنا کنید، ساعتها رقابت کنید و ساعتها از نظر ذهنی آماده شوید.

در زمانی که او 16 ساله بود و زمانی که هنوز پاهای او دست نخورده مانده بود او به کمی اختلاف رقابتهای المپیک سیدنی را از دست داد. سال بعد در یک تصادف وحشتناک او در راه بازگشت به خانه با یک ماشین تصادف می کند. همه مطمئن بودند که دوران او به سر آمده است.

تنها یک سال کافی بود. او در این یک سال به شدت تلاش کرد و توانست در رقابت کشورهای مشترک المنافع آفریقا شرکت کند. او موفق نشد به المپیک آتن صعود کند در عوض در پارالمپیک توانست 5 مدال طلا را به واقع درو کند. اما او هنوز رویای المپیک داشت.

منبع: تلگراف – یک پزشک - سایت ناتالی

مشترک این وبلاگ شوید تا هیچ چیز را از دست ندهید!