یک فتحی

مایکل فیلپس، بزرگترین ورزشکار تاریخ المپیک، این روزها بدجوری دارد در عرض سیر می کند. کوچکترین اطلاعاتی از او سوژه بزرگترین رسانه های دنیاست. حال فرض کنید اگر او بخواهد یک کار خارق العاده انجام دهد چه می شود!

دیروز یکی از وبلاگهای تابعه cnn شروع به انتشار عکسهایی از مایکل فیلپس کرد که او را در حال نشان دادن کار با کامپیوترش نشان می داد. نکته اینجا بود که این اتفاق در کف استخر دانشگاه دولتی میشیگان، محل تحصیل مایکل اتفاق افتاد!

به نظر می رسد که با توجه به اعتبار CNN باید قبول کنیم که وقتی می گویند عکسها فتوشاپی نیست حتما فتوشاپی نیست و واقعی است.

اگر برای شما جالب است باید عرض کنم که کامپیوترهایی که در عکسهاست انواعی از کامپیوترهای mac شرکت اپل است. احتمالا زندگی برای مایکل هم خرج دارد!

برنامه غذایی حیرت انگیز مایکل فیلپس را می توانید در « برای تبدیل شدن به پر افتخارترین المپیکی تاریخ چه باید بخورید؟ » ببینید. شاید شما هم حیرت کنید :)

شاید هیچ گاه فکر نمی کردم با طلا در المپیک پکن برای خوشحال شوم. شاید دوست داشتم ایران هیچ طلایی نگیرد تا شاید ضعف سیستم ورزشی ایران قابل چشم پوشی نباشد. اما این تفکر من وقتی که تلوزیون را روشن کردیم و طلای این ورزشکار اررزشمند را دیدیم سریعا غلط از آب درآمد. خوشحالی شدیدی که فکر می کنم هیچ چیز دیگر در آن لحظه نمی توانست به من منتقلش کند.

در زیر نگاهی می اندازیم به برشی از زندگی ورزشی هادی ساعی.

بچه های شهرری توی محله های تهران به یک چیز معروف اند. به قهرمان پروری! در این محل تقریبا از همه رشته های مهم ایران یک ورزشکار سرشناس هست. در تکواندو اما بی شک سرشناس ترین همین هادی ساعی بوده است. او متولد سال 55 در شهرری است.

در بازیهای غرب آسیای سال 97 او بالاخره توانست اولین مدال طلای بین المللی خودش را برای ایران به دست بیاورد. هادی ساعی 21 ساله مزد زحمات 15 ساله خودش را اما از دو سال قبلش در رقابتهای ارتش های جهان با مدال نقره گرفته بود.

اما هادی اصلا آدم کم توقعی نبود. همین کم توقعی باعث شد او حالا هفت مدال جهانی داشته باشد. اولین طلای او در ادمونتون کاندا در سال 99 به دست آمد. او با این مدال قدم به المپیک 2000 سیدنی گذاشت. همان المپیکی که رضازاده به عنوان برترین ورزشکار تاریخ المپیک ایران از آنجا خودش را نشان داد.

همه چیز خوب پیش می رفت تا این که ساعی به ناگهان و در کمال ناباوری در نیمه نهایی طعم شکست را در برابر ورزشکار کره ای چشید و به صورت فوق العاده ناراحت کننده، از المپیک با یک مدال برنز وداع کرد.

در سال 2003 ساعی به مدال نقره مسابقات آلمان بسنده کرد. این همان مدالی بود که ساعی به خاطر زلزله بم به حراج گذاشت. ساعی بعد از این حرکت به عنوان یک ورزشکار مردمی شناخته شد و مانند جهان پهلوان، اسطوره ورزش ایران، غلامرضا تختی که در زمان زلزله بی کار ننشسته بود ساعی هم به یاد مردم ماند.

المپیک آتن 2004. همان جایی که در دور اول با ضربه استثنائی ( که مسلما یادتان نرفته است ) از حریف ایتالیایی خود گذشت. کابوس نیمه نهایی اما آغاز شد. رقابت با یک حریف کره ای آماده که تا آخرین ثانیه ها هم ادامه داشت و این بار ساعی بود که به لطف پوئن شکنی به فینال راه یافت. طلای آتن ناگهان چهره واقعی ساعی را نشان داد.

در سال 2005 باز هم ساعی مدال طلا را این بار در رقابت های قهرمانی جهان برگردن آویخت. تا مدال جهانی بعدی یعنی در رقابت های پکن 2007 دو سالی برای ساعی این مدال گرفتن ها با تاخیر همراه بود.

این دو سال فرصت خوبی بود تا ساعی بخت خود را در جبهه اصلاح طلبان در انتخابات شورای شهر بیازماید. نتیجه قابل پیش بینی بود. آنقدر مردم ایران با اطلاعات در انتخابات شرکت می کنند که انتخاب ورزشکاری برای این مقام نه صد در صد اما بسیار محتمل بود. ساعی هنوز هم در این عرصه فعالیت می کند.

سال 2007 پکن اما چیزی بیشتر از یک برنز نصیب ساعی نشد. همین مدال برنز در جایی که مدال نقره به یک ورزشکار افغان بی نام و نشان رسیده بود شد بلای جان ساعی.

مسئولان ورزش ایران که شاید موافق حضور یک ورزشکار سیاسی نبودند به سن بالای ساعی ( 32 سال ) اشاره می کردند و با انواع مسابقات راه او را برای ورود به المپیک 2008 پکن سخت می کردند. مشکل اما اینجا بود که ساعی تمام حریفان را در تمام مسابقات شکست داد تا ثابت کند در دسته 80 کیلوگرم هیچ کس را یارای مقابله با او نیست.

المپیک 8 آگوست آغاز شد. روزها یکی بعد از دیگری می گذشت و ایران در جدول مدالها در قسمت نماینده طلاها فقط و فقط یک خط تیره می دید. المپیک پکن به کابوسی برای ورزش ایران بدل شده بود. روزها گذشت تا رسید به امروز. 22 آگوست

دانشکده علوم و فناوری. آوردگاه

از ساعت 11 صبح به وقت پکن رقابت های دسته 80 کیلو استارت خورد. هادی برای شروع کار سختی نداشت و موفق شد حریف نپالی را با نتیجه 7 بر صفر در هم بکوبد. در دور بعد هم حریف چینی در مقابل او شکست را پذیرا شد. اینجا همان جایی بود که لوپز برنده مدال طلای 2000 سیدنی ( در وزن ساعی ) و 2004 آتن ( در همین دسته 80 کیلوگرم ) در مقابل سرمینتو ایتالیایی شکست خورد.

می توانستیم پیش بینی کنیم که سرمینتو برای رسیدن به فینال کار سختی در پیش نداشت. جایی که قهرمان ما بعد از شکست دادن حریف آذری خودش به فینال رسیده بود.

رقابت در بیست و سی دقیقه به وقت پکن آغاز شد. نتیجه اما چیزی بود که ما می خواستیم. بعد از این که ما نفس ها را به خاطر تساوی 4-4 در راند دوم در سینه حبس کرده بودیم هادی ساعی شش بر چهار پیروز میدان شد و ایران را به اولین مدال طلای المپیک 2008 پکن رساند.

ساعی با این طلا توانست با دو مدال طلا و یک برنز از رضازاده با دو طلا پیشی بگیرد و به عنوان برترین ورزشکار تاریخ المپیک ایران شناخته شود. این افتخاردر کنار عنوان برترین تکواندوکار تاریخ جهان ( از نظر سازمان آمار فدراسیون جهانی ) افتخاری است که به ساعی این اجازه را می دهد.

این اجازه که اشباع شود و دیگر به افتخارآفرینی فکر نکند. کاری که قهرمانان ما خوب می دانند. باید منتظر ماند و دید. دید که ساعی چه برای آینده تکواندو ایران انجام می دهد.

اما اگر بخواهیم از نسیه بگذریم نقدا می گوییم

هادی عزیز. مدال طلا بر تو و مردم ایران مبارک

پی نوشت: امیدوارم فردا زهرا کریمی عزیز، بتواند به فینال رقابت های ووشو راه پیدا کند. هر چند مدال برنز او هم اکنون قطعی است اما در هر حال ما دلمان طلا می خواهد :)

با تشکر از ویکیپدیا

+ برای تبدیل شدن به پرافتخارترین المپیکی تاریخ چه باید بخورید

راستش هنوز هم باور نکردنی است پسرک 23 ساله ای چون مایکل فلپس با آن اندام استثنایی و شاید کمی عجیب ( شماره پای 50 را در نظر بگیرید. خود پاروست! ) این چنین جهان را خیره هنرنمایی خود کرده باشد. بدون شک هیچگاه تاریخ المپیک پکن را فراموش نمی کند. جایی که فلپس توانست هر هشت طلای ممکن در رشته شنا را مال خود بکند و به همراه شش طلای المپیک آتن ( و دو برنز )، عنوان پرافتخارترین ورزشکار تاریخ را مال خود بکند.

اما نکته اینجاست که برای چنین ورزشکاری باید رژیم غذایی پیچیده ای را تصور کرد. این که روزی 12000 کالری انرژی غذایی دریافت می کند من را به شدت کنجکاو کرد که ببینم این دلفین آمریکایی روزانه چه می خورد. به نقل از وبلاگ donklephant.com با هم نگاهی می اندازیم به این رژیم غذایی:

به شخصه بعد از دیدن این رژیم غذایی زیاد شوکه نشدم. وقتی شما بخواهید روزانه 5 ساعت و شش روز هفته این چنین تلاش کنید مسلما به این همه غذا نیاز دارید!
هنوز البته این سالمترین رژیم نیست …
4000 کالری به ازای هر وعده …

• صبحانه: 3 تا ساندویچ تخم مرغ نیمرو شده با پنیر، کاهو، گوجه، پیاز سرخ کرده و مایونز.
  

  

  
  به صورت جایگزین صبحانه: 3 برش نان تست فرانسوی و شکر! یک املت کامل با 5 تا تخم مرغ!، 3 عدد شکلات، یک ظرف بزرگ بلغور، و 2 فنجان قهوه که همه اینها را بشورد ببرد پایین :)

  

• ناهار: نیم کیلو پاستا ( دقیق ترش یک پاوند )، 2 همبرگر بزرگ با پنیر ساندویچ ورقه ورقه شده، و هزار کالری اضافه حاصل از نوشیدن نوشابه های انرژی زا که بدون الکل است حتما. فکر بد نفرمائید :)

  

• شام: نیم کیلو دیگر پاستا ( همان ماکارونی خودمان است یک خورده باکلاس تر. این جوری نگاهم نکنید! ) و یک پیتزای درسته!
  

  

  و البته نیاز دارد که روزی هزار کالری دیگر هم نوشیدنی ( همچنان بدون مضرات خانمان سوز ) بخورد تا در آخر بتواند به رقم شگفت انگیز 12000 کالری در روز برسد!

البته نویسنده مجله مانند من نیست که از این حجم غذایی که این موجود مصرف می کند حیرت زده بشود. او بیشتر نگران قیمت این همه مواد غذایی است.

اما ورزشکاری که بتواند هشت مدال طلا در یک المپیک کسب کند ما را وادار می کند که بگوییم …
نوش جان مایکل :)

مطالب مرتبط در زمینه المپیک پکن:

+ ۲۲۷ میلیون تومان دوربین عکاسی در یک عکس!

+هدایای شگفت انگیز گوگل، ویژه بازیهای المپیک

احتمالا شما که فکر نمی کنید این عکسهایی زیبایی که در خبرگزاری ها می بینم که در  جریان المپیک گرفته شده مثلا با دوبین موبایل گرفته می شود؟

احتمالا برای تصور عکاسی در المپیک، ده ها عکاس را تصور می کنید که با دوربین های هولناک خود با فلاش هایی که در کسری از ثانیه زده می شود و صدای کرکننده ای دارد به محیط تاریک استادیوم زیبایی خیره کننده ای می بخشند. شاید زیاد بیراه هم تصور نکنید. اما تا به حال فکر کرده اید این عکاسان در کلاس جهانی، چه میزان تجهیزات استفاده می کنند؟

به عکس زیر بنگرید

مجله Stern.de که یک مجله عکاسی است در این عکس 23 دوربین را شناسایی کرده است. برای این که کمی قیمت دستتان بیاید قیمت لنزهای این دوربین ها برای شما محاسبه شده است، 138000 دلار!!

البته قیمت دوربین هایی که این لنزهای گران قیمت روی آنها نصب شده است همچین کم هم نیست! 115 هزار دلار قیمت این 23 دوربین است. این یعنی هر کدام از دوربین ها به طور متوسط 5000 دلار قیمت دارد. بنابر این قیمت دوربین ها و لنزهای آنها فقط در این عکس 253 هزار دلار یا حدود 227 میلیون تومان می شود!

می خواهید یک خورده محاسبات را بیشتر پیگیری کنیم؟ حدود 1100 عکاس حرفه ای در المپیک پکن حضور دارند. اگر حساب کنیم که هر عکاس حداقل 20 هزار دلار وسایل عکاسی همراه خود دارد ( هر عکاس حداقل یک ست دوربین و لنز ثانویه همراه خود دارد، فراموش نکنیم این حداقل است! ) آنگاه 22 میلیون دلار لوازم عکاسی در این چند روزه مورد استفاده قرار می گیرد!

یعنی در این المپیک فقط 20 میلیارد تومان وسایل عکاسی! بقیه چیزها چه؟

پیشنهاد می کنم در موضوع المپیک، «هدایای شگفت انگیز گوگل، ویژه المپیک» را هم بخوانید. این مطلب درقالب مطالب ویژه المپیک نوشته شده است.

المپیک 2008 پکن، از دیروز هشت آگوست آغاز شد و نبردی هولناک برای به چنگ آوردن 302 نشان برتر آغاز شد. در این میان گوگل هم بی کار ننشسته است و انواع و اقسام سرویسهای مختلف را برای این مسابقات تهیه کرده است. در ادامه نگاهی داریم به این سرویسهای هیجان انگیز.

لازم به ذکر است که این نوشته به خاطر «طرح ویژه نامه المیپک» نوشته شده است که قبلا درباره آن با هم صحبت کردیم و شما هم برای همیاری در این ویژه نامه دعوت شده بودید ( اینجا را ببینید )

صفحات ویژه گوگل

گوگل برای شروع بسته به کشورهای مختلف شروع به طراحی و ارائه یک صفحه ویژه کرد. مثلا این صفحه که برای خود چین طراحی شده است. طبیعتا ایران از این صفحه ها ندارد :)

اما توصیه می کنم از نقشه ای که گوگل برای همین مورد طراحی کرده است و برحسب کشور می توانید تعداد مدالها و اتفاقات و چند چیز دیگر را بیابید استفاده کنید. اینجا ایران هم دارد.

کانال ویژه ای در یوتیوب و ماجرای جالب ایران

مسئولین برگزاری المپیک تصمیم گرفتند یک حالی هم به کاربران یوتیوب در جهان بدهند. آن هم به این صورت بود که یک کانال یوتیوب برای این مورد در یوتیوب راه انداختند. مساله جالب کجاست؟
سایت یوتیوب در ایران مسدود است. اگر هم بخواهید از فیــلترشکن استفاده کنید هم چون کاربر کشوری غیر از ایران محسوب می شوید خود سایت یوتیوب این اجازه را به شما نمی دهد. یک بار هم که آنها می خواهند به ایران حالی بدهند مسئولین مخابرات نمی گذارند :)

لوگوهای ویژه المپیک

به نظر می رسد که گوگل برنامه ویژه ای دارد! گوگل المپیک را با یک لوگوی ویژه آغاز کرد که در آن 5 عروسک ویژه المپیک پرچم و مشعل المپیک را حمل می کنند.

 
لوگوی روز دوم مسابقات 

گوگل امروز که سومین روز مسابقات است را هم با لوگوی زیر که در صفحه موتورهای جستجوگرش می توان یافت آغاز کرد. هنوز معلوم نیست چه در سر گوگل است اما این طور به نظر می آید که گوگل نمی خواهد از این فرصت استثنایی برای غالب کردن لوگویهای گوگل-المپیکی چشم پوشی کند.

البته گوگل یک جفت آواتر هم برای پلیس چین تهیه کرد اما آن مربوط به المپیک نبود ( برای جزئیات به زبان انگلیسی ببینید )

قابلیت های ویژه در موتور جستجو

می خواهید ببینید ایران چند مدال در المپیک گرفته است؟ اینجا کلیک کنید تا ببینید ایران چند تا مدال گرفته است و ببینید برای این که هر کشوری را بتوانید پیدا کنید چطوری باید بگردید.

می خواهید ببینید بازی ها یک رشته خاص مثل فوتبال چطوری دارد پیش می رود؟ اینجا را کلیک کنید تا ببینید نتایج فوتبال را به صورت خلاصه و این که بفهمید چطوری باید دنبال نتایج یک رشته خاص بگردید.

نتایج در گوشی موبایل شما

گوگل یک صفحه اصطلاحا آلرت هم دارد که شما می توانید مشترک اخبار گوگل بشوید. کافی است شماره تلفن خود را وارد کنید. اگر چینی بلدید البته :)

بناهای المپیک را سه بعدی ببینید

اگر به طراحی و ساختار مهندسی بناهای المپیک علاقه دارید سیستم اسکچ آپ گوگل در خدمت شماست. در آدرس زیر هم می توانید یک ویدیو در اینباره پیدا کنید.

http://www.youtube.com/watch?v=0p2cEQCsBuY

ویجت مخصوصا iGoogle

تجربه به من می گوید که کاربران iGoogle در ایران حداقل رقم جالبی و چشمگیری نیست. اما اگر شما جزئی از همان اقلیتی هستید که از این سرویس استفاده می کنید از سرویس ویژه iGoogle برای المپیک حتما استفاده کنید. این ویجت به خوبی شما را از اخبار مهم دنیای المپیک آگاه می کند.  در یک نگاه واقعا چشمم را گرفت!

iGoogle مخصوص زبان چینی با ظاهری ویژه

بخش خبری گوگل ویژه المپیک

گوگل در ضمن یک پرتال هم برای پوشش اخبار المپیک تهیه کرده است. فقط می توانم بگویم از نظر پوشش اخبار خیره کننده است. همین :)

المپیک در گوگل دسکتاپ

اهل نرم افزار دوست داشتنی گوگل دسکتاپ هستید؟ پس حواستان کجاست. گجت ویژه المپیک از دستتان نرود!

اما مهم است که بدانیم گوگل این هدایا را برای رضا خدا در اختیار ما نگذاشته است. گوگل علاقه ای هم به المپیک ندارد. گوگل اما اهمیت می دهد به کاربرانش و خوب درک می کند که آنها این روزها چه می خواهند. سرویس های وطنی در این راه چه کرده اند؟

+ ویژه نامه المپیک

امروز هشت آگوست است. داریم به آن لحظه می رسیم. به ساعت 16:38 دقیقه. نمی دانید چه می شود؟ این ساعت می شود ساعت هشت و هشت دقیقه و هشت ثانیه ( ثانیه را به وقت ایران نمی دانم چند ثانیه می شود ) روز هشت ماه هشتم از سال دوهزار و هشت به وقت پکن، پایتخت چین، جایی که بزرگترین رویداد ورزشی جهان بعد از چهار سال برگزار می شود.این وبلاگ هم متاثر خواهد بود از این واقعه شدید :)

ویژه نامه المپیک!

در مدت برگزاری المپیک با هم خواهیم بود و با هم حرف می زنیم از المپیک 2008 پکن. پیش بینی می کنم که سایه المپیک را در این وبلاگ احساس خواهید کرد. اما دوست دارم که شخصا تمام مطالب را تهیه نکنم. بدم نمیاد در کنار مطالب منتشره خودم یکی دو مطلب هم شما بنویسید.

مگر شما المپیک ندارید؟ مگر شما المپیک را دنبال نمی کنید؟ این یک پیشنهاد است به تمام کسانی که مایل هستند که برای پست های ویژه المپیک مطالبی بنویسند و در این وبلاگ منتشر بشود. فکر می کنم دیگر خودتان از مزایای نویسنده مهمان بودن مطلع هستید.

اگر خواستید در کامنتها بفرمائید یا با ایمیل Yek.fathi در جیمیل یا صفحه تماس با من، تماس بگیرید تا با هم بیشتر صحبت کنیم. طبیعی است این را وظیفه خودم می دانم که هر وقت نیاز داشتید در تهیه مطالب مهمان کمکتان کنم.

پی نوشت مهم: اگر ایده خود را در کامنتها بفرمائید کامنت شما تائید نمی شود ولی حتما خوانده خواهد شد و با شما تماس گرفته خواهد شد.

تذکر بی نهایت مهم: حتما قبل از نوشتن یک پست با من تماس بگیرید تا اگر به خاطر شرایط دست و پاگیر نوشته مهمان نتوانستیم از مطلب شما استفاده کنیم زحمت زیادی نکشیده باشید.

ممنون از محبتتان

ناتالی را می شود یک قهرمان بی بدیل در بازی های المپیک به حساب آورد. شاید باید اقرار کرد که المپیک چنین قهرمانانی کم به خودش دیده است. البته او تا به حال طلای المپیک را مال خود نکرده است. ناتالی فقط به المپیک راه پیدا کرده است. آن هم با معلولیتی به بزرگی نداشتن یک پا!

او عذرخواهی می کند و می گوید: ببخشید. فکر کنم این اولین باری باشد که دارم اینجوری جیغ می زنم چون این واقعا بزرگ است. این چیزی بوده که من همیشه و همیشه در طول زندگیم می خواستم و الان واقعا، واقعا خوشحالم.

او توانست رقابت اوپن 10 کیلومتری قهرمانی جهان را به پایان ببرد و با این عنوان چهارمی که کسب کرد تا با خیالت راحت در رده افراد سالم به رقابتهای المپیک امسال در Beijing چین صعود کند. اما برای دیگر 50 شرکت کننده رقابت که بعد از دو ساعت تلاش به خط پایان رسیدند امری مسلم بود. Natalie du Toit در همان اسکله شروع رقابت جامانده و اصلا فکر این رقابت را هم از سرش بیرون کرده است. مگر می شود زنی بدون یک پا در چنین رقابت نفسگیری شرکت کند؟ این یک داستان باورنکردنی است!

7 سال قبل در اثر یک حادثه موتور سواری مجبور می شوند پای ناتالی را از بالای زانو قطع کنند. نداشتن پای چپ برای ناتالی می توانست یک ضربه بزرگ روحی باشد. اما ناتالی تصمیم می گیرد به آرزوی دیرینه اش که رسیدن به یک رقابت مهم در شناست برسد. ناتالی این کار را هم می کند. در طولانی ترین مسیر ممکن یعنی مسیر 10 کیلومتر موفق می شود به المپیک برسد.

صاو موفق شد اولین انسان مقطوع العضوی باشد که به المپیک راه پیدا کرد. تاریخ شاید این را غیرمنطقی بداند که چنین انسانی به المپیک صعود کند اما هیچ وقت نمی تواند حماسه ناتالی را فراموش کند.

زمانی که وکلا هنوز درباره این بحث می کنند که هموطن ناتالی یعنی اسکارپیستوریوس آیا با استفاده از پاهایش خاصش در فکر این است که بر حریفان برتری یابد، ناتالی شاهکار خود را رقم می زند. او در رقابتی 2 ساعته در آبهای مواج با اینکه نصف حریفانش پا داشت به رتبه چهارم رسید!

بر عکس پیستوریوس، ناتالی پاهای کمکی را نپوشید تا بدون پا بتواند در المپیک شرکت کند. این مانند این بود که او با یک پاروی کوچک در اب شنا کند. آیا رازی هست؟ او می گوید: در قبال یک عضوی که از دست داده ایم نباید پاداشی دریافت کنیم. فقط تنها عامل ما باید کار سخت و اراده قوی باشد. هیچ جبرانی برای آن عضو نیست. شما فقط باید ساعتها شنا کنید، ساعتها رقابت کنید و ساعتها از نظر ذهنی آماده شوید.

در زمانی که او 16 ساله بود و زمانی که هنوز پاهای او دست نخورده مانده بود او به کمی اختلاف رقابتهای المپیک سیدنی را از دست داد. سال بعد در یک تصادف وحشتناک او در راه بازگشت به خانه با یک ماشین تصادف می کند. همه مطمئن بودند که دوران او به سر آمده است.

تنها یک سال کافی بود. او در این یک سال به شدت تلاش کرد و توانست در رقابت کشورهای مشترک المنافع آفریقا شرکت کند. او موفق نشد به المپیک آتن صعود کند در عوض در پارالمپیک توانست 5 مدال طلا را به واقع درو کند. اما او هنوز رویای المپیک داشت.

منبع: تلگراف – یک پزشک - سایت ناتالی 

مشترک این وبلاگ شوید تا هیچ چیز را از دست ندهید!