یک فتحی

آرزوی آموختن پیانو هنوز در قلبم است و …
صدای پیانوی دخترک هنوز در گوشم

[...]

دوستان کمی می دانند که چه عکسهایی مرا تحت تاثیر خود قرار می دهد و هنوز هم کسی نبوده که بتواند مقدار علاقه مرا به آن عکسها حدس بزند. عکسهایی که در آنها باران و به صورت دقیقتر «قطره معلق در فضا از دید نزدیک» باشد چنان مرا مجذوب خود می سازد که گویی هر لحظه دوست دارم در آن صحنه بودم و می توانستم آن قطرات را در هوا معلق ببینم

همین است که وقتی مجله اسمشینگ نمونه هایی از این عکسها را منتشر می کند، هر چند دقیقا همان چیزی نیست که من می خواستم، نمی توانم از باز انتشار آنها چشم پوشی کنم. مخصوصا که بسیاری از عکسها به خاطر استفاده از سرویس فلیکر برای کاربران داخل ایران در دسترس نباشد.

عنوان هایی که در زیر عکس ها می بینید اولین عنوانی است که در زمان دیدن هر عکس به ذهنم رسید. شما چه عنوانهایی را توصیه می کنید؟

راه من

چتر

آب بر آب

نوری بر آب

زمین و زمان زرین

لنگرگاه معصومیت

پیاده رو

دروازه ای به بهشت

عشق بازی های یک عکاس

و این آخری را که باعث نوشتن این نوشتار شد
«آسمان قرمز من» نام نهادم
به یاد آن بامدادهایی که هر روز زمانی از خانه بیرون می رفتم که آسمان این گونه قرمز بود
و من که نوجوانی بیش نبودم مدتها بر این سرخی خیره می شدم
و شما چه دانید که چه شکوهی داشت

طبیعتا شما با کمی فکر نام های بهتری از این تیترهای «آنی به ذهن رسیده» می یابید. عنوان کنید :)

+ 10 عکس از بهترین عکسهای مسابقه عکاسی سونی
+ عکسهای تیتارنکو از شهر اشباح
+ عکسهایی که بعد از مرگ گرفته شد

به نظر می رسد شرکت دوربین سازی Olympus هم گویی مانند ما به مقوله تبلیغات علاقه مند شده است و شیوه تبلیغاتی خود را کمی زیباتر ساخته است. نمونه آن هم تبلیغ زیر است. تبلیغات از این کمپانی زیاد دارم اما بعضی را خودم هم سر درنیاوردم :)

سیستم لرزه گیر دست دوربین های آنقدر عالی کار می کند که شما فکر می کنید شاید دستانتان را با پیچ و مهره به دیوار چسبانده ایم که عکسهای این چنین بدون لرزش انداخته شده است.

پیشنهاد می کنم حتما ببینید:

+ عکسهای تیتارنکو از شهر اشباح

+ 10 عکس از بهترین عکسهای گرفته شده در مسابقه عکاسی سونی

+ عکسهایی که بعد از مرگ گرفته شد!

اکثر شما با سامانه جهان نمای گوگل موسوم به Google earth آشنا هستید. در این مدت که این نرم افزار ارائه شده است چند عکس بیشتر از دیگر تصاویر این نرم افزار دیده شده است و بیشتر مورد توجه قرار گرفته است. در زیر چند عکس از این مجموعه را با هم می بینیم. سعی شده است مختصات هر تصویر هم در زیر آن دقیق درج شود. برای دیدن بزرگتر می توانید روی هر کدام کلیک فرمائید.

آبشار ویکتوریا در زیمباوه. می توانید در این عکس قدرت گوگل ارث را حس کنید

Google Earth coordinates -17.925511,25.858223

*

معمای وینفری. یک معمای تودرتوی طبیعی که با چهره اپراه وینفری، ابرستاره دنیای مجری گری ساخته شده است. آریزونا

Google Earth coordinates 33.225488,-111.5955

*

لوگوی فورد. بزرگترین علامت تجاری جهان که متعلق به گروه خودروسازی فورد است. دیترویت. میشیگان

Google Earth coordinates 42.302284,-83.231215

*

کشتی شناور. یک کشتی که بعد از تصادف از یک سمت بر روی دریا شناور بوده است. عراق

Google Earth coordinates 30.541634,47.825445

*

تصادف کامیون. تصویری از سانحه چپ شدن یک تریلر در بیسمارک. شمال داکوتا

Google Earth coordinates 46.765669,-100.79274

*

ماشینی بر دیوار. این آخری را باید شاهکار گوگل ارث نامید. این یک باگ ( خطای نرم افزاری) بسیار مشهور در این نرم افزار است!

Google Earth coordinates 52.069207,4.3139865

*

البته این مجموعه طولانی تر از این حرفهاست اما شما به من اعتماد کنید. اینها بسیار جالبتر از بقیه بودند!

پیشنهاد می کنم « گلچینی از بهترین عکسهای سونی » را هم ببینید.

مشترک این وبلاگ شوید تا هیچ چیز را از دست ندهید!

سوگواری چیزی است که در فرهنگ های مختلف با آن به صورت مختلفی برخورد می شود. اما به وضوح می توان در رفتارهای دورانی ویکتوریایی نشانه های آن را یافت. آنها همواره در جهت باقی گذاشتن یک یادگار بودند. به این نگاه کنید.

در واقع بیشتر عکسهایی که گرفته می شد به خصوص در آمریکا عکسهای پس از مرگ بود. در دوران ویکتوریا به دقت صحنه مرگ برای یک عکاسی دقیق بازسازی می شود. در کتابی در این مورد می خوانیم:

این نوع عکس انداختن به بخشی از مراسم سوگواری در فرهنگ آمریکایی تبدیل شده بود. بازماندگان به آنها افتخار می کردند و عکسهای آنها را به دیوار آویخته، برای دوستانشان فرستاده و یا در قابی کوچک یا در کنار آینه جیبی همیشه همراه داشتند.

تذکر مهم: اگر احساس می کنید که مایل نیستید از مسائل بعد از مرگ بشنوید و یا احساس می کنید که ناراحتی روحی – قلبی دارید پیشنهاد می کنم همینجا مطالب را کنار گذاشته و ادامه ندهید. ممنون.

در آن زمان اتاقی که بیمار در آنجا جان می داد بسیار مهم بود. بخش مهمی از تشییع جنازه و رسومات ان به آنجا بستگی داشت. عکس زیر عکس کودکی است که درون تابوت به خوابی ابدی رفته است. اینجا «اتاق مرگ» است.

راستی به گوشه عکس آن سایه تاریک دقت کردید؟ آن دستیار عکاس است که در تابوت را باز نگه می دارد تا عکس پرتره مرگ را به یادگار بردارد.

 در این عکس چه نکته ای را می بینید؟ پسر کوچک بالای سر برادر مرحومش ایستاده است. ترسناکترین قسمت کار اینجاست. که کسی که در صحنه مرگ بوده است بخواهد همان حالت قبل را داشته باشد. ذره ای احساس جایز نیست.

 نوع دیگری از تصویربرداری آن زمان برداشتن عکس از زمان سوگواری است. این هنگام که معمولا بار احساسی بسیار زیادی را به دنبال دارد نه به متداولی حالت قبل اما خود نیز طرفدارانی داشت.

البته عکاس بیرحم در اینجا برای بالابردن میزان سوگواری موجود در عکس یکی از جذابیتهای آن دوران را در این عکس به کار برده است. روح نگاری. چنین به نظر می رسد که تصویری از مادر به صورت محو بر روی این عکس اعمال شده است و با حالتی شبیه پرتونگاری جلوه ای از روح مادر را به نمایش می گذارد.

نوع دیگری از عکاسی مرگ در آن زمان شاید بسیار دور از ذهن باشد. فرد مرحوم شده را چون فردی زنده قرار می دهند و در حالتی مثلا حالت خواب عکس او را بر می دارند. مانند این عکس که مرد در حال روزنامه خواندن خوابیده است. اما این خواب بیشتر کمی طولانی است. او مرده است.

پی نوشت: شما می توانید در این ارتباط مطلب « مردی که با قوطی نوشیدنی به سفر آخرت می رود » را نیز بخوانید. اما می خواهم نظر شما در اینباره چیست؟ شخصا دوست دارم ادامه هایی بر این نوشته در این وبلاگ باشد. در حال بررسی بیشتر هستم و مطلبی نیمه تمام آماده دارم. ممنون می شوم اگر نظرتان را در اینباره بدانم. برای اطلاع بیشتر این مطلب فوق چکیده ای بود از اینجا!

مشترک این وبلاگ شوید تا هیچ چیز را از دست ندهید!