یک فتحی

بعضی کارها حسی است. دلی است. خلاصه یک جوری است که الان ذهنم یاری نمی دهد بگویم اسم دقیقش چی است؟ :) مثال اگر بخواهید همین طرح افزایش مشترک که فکر می کنم برای کمک به وبلاگهای تازه شروع کرده خیلی مفید می تواند باشد. بیایید قبل از هر چیز ببینیم این طرح اصولا جریانش چی است؟

[...]

فتحی: داستان، داستان یک نگاه است. نمی‌شود گفت نیست چون هست آن نگاه زیبایی که اگر ثبت شود خاطره‌ای می‌شود فراموش ناشدنی. لحظه‌ای می‌شود جاودان عین خودت ابدیت. تولدی می‌شود به بزرگی یک هستی.

دوست عزیزمان، منیره که دستی بر آتش عکاسی هم دارد با سختی زیادی موفق شده است از بچه‌های عکاس وبلاگستان سراغ بهترین عکسشان را، از نگاه خالق شاهکار بگیرد و آنها را در یک پنجره برای شما هدیه کند.

به جهت این که ایده فوق‌العاده بود نتوانستم مقاومت کنم و  سعادت را به این وبلاگ آوردم ( رایزنی‌های بسیار در این زمینه بی‌تاثیر نبود! ) و این بار هم این عکسها را از طریق این وبلاگ تقدیم شما می‌کنیم تا ثابت کنیم که هنوز در وبلاگستان این محبت و هنر است که رهگذر زلالی چشمان ماست.

منیره: نمیدونم چه قدر به عکاسی علاقه دارین و تا به حال چه قدر عکاسی کردین و از چه دوربینی استفاده میکنین. ولی اگر کمی حرفه ای تر بخواین عکاسی کنین کم کم میفهمین بعضی موارد هست که در بعضی عکس ها بیشتر به چشم میاد و اونا رو محبوب تر میکنن.

گاهی عکس سوژه محشری داره

گاهی با دیدنش خاطره قشنگی رو زنده میکنه

گاهی زحمت بیشتری برای نقش بستن آن کشیدین

گاهی  از کادر بندیش خوشتون میاد

گاهی معنا و مفهوم والایی داره

گاهی عکسی متفاوت با اون چیزیه که باید باشه

گاهی ….

و هزاران دلیل که باعث میشه عکس برای خود عکاس محبوب باشه ولی شاید سایرین نظری به غیر از این داشته باشند. برام جالب بود که بدونم هر عکاسی خودش چه طوری از عکاسی خودش لذت میبره. این بود که  از تعدادی از دوستان پرسیدم که به نظر خودشون بهترین عکسی که تا به حال گرفتن کدومه؟

اینکه یه عکاس بخواد یک عکس (و فقط یک عکس) بین تمامی عکس هایی که گرفته رو به عنوان محبوب ترین عکس انتخاب کنه کار خیلی سخته. به قول بامدادی «مثل این‌که به یه مادر بگی بهترین بچه‌ات رو انتخاب کن» کلی کلنجار رفتم  تا خیلی ها قبول کردند فقط یه عکس برام بفرستند، مگرنه تعداد عکس ها خیلی بیشتر از اینا بود.

چون برای قرار دادن عکس ها ترتیبی به ذهنم نرسید، به ترتیب اسامی عکس ها گذاشتم.

توجه: روی عکس ها کلیک کنین تا به لینک اصلی عکس در فتو بلاگ عکاس برسید.

محمد آجر پاره :

بامدادی :

زهرا درگاهی :

فضانورد :

حامد ملک :

آرش کمانگیر :

مهرداد رجبی :

میلاد احرام پوش :

محمد علی طائبی :

محسن حسینیان :

نیما اکبر پور :

زهرا :

رضا رنجبران :

صادق نقاش زاده :

سودابه کریمی :

تنهاترین :

توجه مهم: تمام حقوق برای جمع‌آوری کننده محفوظ است و این وبلاگ هیچ‌گونه حقی نسبت به این نوشتار ندارد. برای در اختیار گرفتن هرگونه حقوقی به ایشان مراجعه فرمائید.

سلمان جریری دیشب ( 16 شهریور ) پستی نوشت با عنوان « شروع هشتمین سال » و این گونه هم وبلاگستان فارسی وارد هشتمین سال شد و هم وبلاگ سلمان.

ما هم همان دیشب پستی نوشتیم تحت عنوان « هدیه ای به مناسبت روز تولد وبلاگستان فارسی، دست نوشته های وبلاگنویسان محبوب با چشم بسته!! » که دست خط چند تا از مشاهیر و بزرگان وبلاگستان را، آن هم با چشم بسته! جمع آوری کرده بود.

سوال اما این است. چه کسی می تواند یک سال بعد را پیش بینی کند؟ واقعا به کجا می خواهیم برسیم و چه اهداف بزرگی را می توانیم دنبال کنیم؟ شما فکر می کنید وبلاگ « یک فتحی » سال بعد به چه صورت خواهد بود؟ یک سال بعد هم ما هستیم؟ از الان باید فکرش را بکنیم.

پی نوشت: از دوستانی که در مطلب « لباس نو یک فتحی و تشکری بابت قالب جدید » لطف کردند و ایرادات قالب را فرمودند بسیار ممنونم.

امروز 16 شهریور شاید از نظر تاریخی مهمترین روز تاریخ وبلاگستان فارسی باشد. در 16 شهریور سال 1380، سلمان جریری عزیز در وبلاگی همنام خودش، سلمان، اولین پست وبلاگش را نوشت تا به عنوان اولین پست وبلاگستان فارسی با عنوان « weblog (وب نوشت) اصلا یعنی چی؟ » سرآغازی باشد بر دنیایی که امروز همه ما در آن با لذت گام بر می داریم.

به مناسبت سالروز این اتفاق شیرین که رسانه ای آزاد، شخصی و صمیمی را برای اولین بار به کاربران فارسی زبان معرفی کرد تعدادی از مشهورترین و محبوبترین وبلاگنویسان فارسی لطف کردند و در یک طرح فوق العاده جالب شرکت کردند.

طرح به صورت ساده به این صورت است:

وبلاگنویسان یک نوشتار، با هر حجمی اما با دست خط خودشان می نویسند تا در اینجا برای شما به نمایش گذاشته شود. قضیه اما یک هدف دارد

می خواهیم ببینیم که خوانندگان بدونند وبلاگنویسهای محبوبشان اگر بخواهند با چشم بسته بنویسند چه جوری می نویسند!

دیدن خط وبلاگنویسان بزرگ وبلاگستان فارسی یک طرف، خواستن این خواسته که با چشم بسته بنویسند یک طرف!

هر چند این کار سخت تر از تصورم بود اما مجموعه پیش رو ارزشش را داشت تا در جشن وبلاگستان فارسی برگی دیر از تاریخ وبلاگستان رقم بخورد. در ضمن یک مهمان ویژه هم داریم که با هم می بینیمش ;)

قضاوت بین دست خط ها و بسته بودن چشم ها با خود شما. نظرات و کامنت های شما نشان می دهد که کدام خوش خط تر و کدامیک یواشکی از آن وسطها می دیده است ;)

توجه: برای دیدن عکسها حتما بر روی آنها کلیک کنید تا بزرگ شوند. از این کار هدف دیگری هم دارم که سنجیدن استقبال شماست!

اگر بخواهیم شروع کنیم مسلما باید اولین دست خط برای کسی باشد که امروز جشن تولد وبلاگ اوست. سلمان جریری، اولین وبلاگنویس فارسی، دوست عزیزی که هم صحبتی با او واقعا برایم عجیب لذت بخش است، چنان خوش خط! نوشته است که جای هر گونه شکی را از ما می گیرد که چشمانش بسته بوده است :)

برای این که بعدا نگویید فتحی شما بدی دست خطش را پنهان کرده است، این هم دست خط این حقیر.  البته من سعی کردم یک خورده ساده تر هم بنویسم که خیلی خراب نشود! آنجا که با دست خط خیلی قشنگم :(( نوشتم:

وبلاگستان فارسی این روزها چنان صمیمی شده است، که می توان با تایپ چند کلمه مهربانی کرد و با نوشتن یک دست نوشته حتی با چشمان بسته، با هم بودن را اثبات کرد.

اگر به خاطر خط بد مرا استهزا کنید رسما کلاهمان در کلاه هم فرو می رود. والله

اما اگر نگویم هم می توانید از «هاها … » گفتن های متن زیر می توانید بفهمید دست خط زیر نوشته – با چشمان بسته – آزادمرد عرصه کیبورد، جادی عزیز است. این بار هم صمیمت در نوشته جادی به وضوح قابل مشاهده است.

اما رسما در زمینه خط شک برانگیزترین دست خط برای گلابتون عزیز نویسنده وبلاگ فالشیست است که مسلما شما را هم به شک انداخته است که شاید با چشم باز نوشته است. البته اگر دست خط واقعا فوق العاده گلابتون را با چشمان باز دیده بودید می فهمیدید که این دست خط هر چقدر که زیبا باشد در مقابل دست خط اصلی او واقعا هیچ است. فکر کنم گلابتون عزیز بعدا شدیدا از فرستادن دست خط پشیمان شد :)

اما محبوبترین وبلاگ ایران، توسط دکتر مجیدی عزیز نوشته می شود که هر روز با همین دست خط بیمارانشان را ویزیت می کنند و یک لقمه نان و بوقلمون حلال، کسب روزی می کنند. دست خط ایشان هم دکتری است، و هم با چشمان بسته. خودتان حساب کنید این دست خط تا به حال دیده نشده چگونه می تواند باشد!

اما در این مجموعه یک دکتر نداریم. دکتر شیرین احمدنیا، بانویی که شاگردانشان در دانشگاه سعادت خواندن وبلاگشان را هم دارند شاید صمیمی ترین و خودمانی ترین استاد دانشگاهی هستند که به عمرم دیده ام. استاد دانشگاهی که بر خلاف استادان دیگر در وبلاگستان برو و بیایی دارند!

قرار است به زودی آرش کمانگیر هم به جرگه دکترهای وبلاگستان بپیوندند، اما تا آن روز فعلا سرمان را با پروژه های آماری جالبش در وبلاگستان گرم کرده است و با دست خطش که ازآن سوی آبها می گوید:

بس است دیگر. جمع دکترهایمان زیاد شد :) برویم سراغ مدیر عزیزی که وبلاگش توانست عنوان وبلاگ زبان فارسی در سال 2007 را از آن خود کند و انگار این وبلاگستان بدجوری به چنگش آورده است. کیوان عزیز نویسنده وبلاگ 35 درجه می گوید:

اما دو نفر هم داریم که چنان در بحر این با چشمان بسته نوشتن فرو رفته بودند که یادشان رفت در نوشته هاشان به شما تبریک بگویند ( که خارج از نوشتاری من وظیفه تبریک گفتنشان را بر عهده گرفتم )

اولی ژورنالیستی است که بیشتر از آن نام او را در مجلاتی چون چلچراغ دیده باشیم او را از وبلاگ ساده اما صمیمی اش می شناسیم. نیما اکبرپور عزیز

و دومی وبلاگنویسی است که در اوج درگیری های این روزهایش لطف کرده است و یک دروغ شیرین تحویل ما داده است. بامداد وبلاگستان

اما ما که دیدیم این جوری نمی شود و احتمالا خانواده ها خرده می گیرند، دست یک زوج بسیار دوست داشتنی را گرفتیم و آنها را هم مجبور کردیم که قبول زحمت کنند و خانوادگی یک نوشتار بنویسند. این بود که حدیثه و صادق، زوج مهربان وبلاگستان که وبلاگهای چشم غمگین و بلاگنوشت را می نویسند برایمان نوشتند:

و وبلاگنویسی که به خاطر همکاری مهربانانه اش در جشنواره نوروزی وبلاگستان، همیشه از او ممنون خواهم بود و شده است یار مشترک المنافع، بابک محمودی هم لطف کرده است و علاوه بر نوشته اش هنر نقاشی اش را به رخ ما کشیده:

و می رسیم به مهمان ویژه این وبلاگ. کسی که راستش سر سوزنی امید نداشتم که در این طرح شرکت کندو به همین خاطر ویژه می نامیم. راستش همیشه از تحسین کنندگان او بوده ام و خواهم بود چرا که چنان حس مسئولیت پذیری بالایی دارد که بسیار سر وقت و سریع، لطف کرد و نوشته خود را برایم ارسال کرد. کسی که رسما نمی توانم خوشحالیم را از داشتن دوست مهربانی چون او پنهان کنم. بانویی که در محبوبیتش شکی نیست، ویولت عزیز نویسنده من و ام اس

راستش جمع کردن دست نوشته این 13 وبلاگنویس محبوب ( چهارده تا دست خط است اما من که محبوب نیستم :)) ) آن هم با این شرط سخت ( چشم بسته نوشتن ) هر چند کمی دشوار بود اما شاید کمترین کاری بود که می توانستم برای این روز بزرگ انجام دهم. فقط به این خاطر که …

فقط به این خاطر که شاید اگر خشک و خالی تبریک می گفتم نمی دانستید تا چه حد دوستتان دارم. 16 شهریور روز تولد وبلاگستان فارسی بر شما مبارک.

اگر می خواهیم وردپرس و مویبل تایپ را در وبلاگستان فارسی در ترازو قرار بدهیم همیشه یک نفر بود که این سنجش را کمی مشکل کرد. اما دیشب دکتر علیرضا مجیدی، دوست صمیمی و بسیار گرانقدرم به دامان پرمهر وردپرس آمدند و مثل همیشه که وردپرسی ها نشان دادند چه خانواده پرمهری هستند نگذاشتند ایشان احساس تنهایی بکنند. هم اکنون با وجود تیم وردپرس فارسی و دیگر دوستان، هر گونه کمک های فنی مورد نیاز در اختیار دکتر مجیدی قرار گرفته است.

این نوشتار ضمن تبریک به این دوست خوبمان نگاهی می اندازد به میزان اقبال وردپرس میان بزرگان وبلاگستان فارسی!

میان وبلاگهای محبوب

اگر بین پرمشترکترین فیدهای وبلاگستان فارسی نگاه کنیم از بین 15 وبلاگی که بیشترین میزان فید را دارند ( و تعداد مشترکینشان 4 رقمی است ) به یک آمار خیره کننده می رسیم. از بین بزرگان وبلاگستان 12 وبلاگ وردپرسی هستند ( 11 وبلاگ بر روی هاست شخصی و یک وبلاگ بر روی wordpress.com ) که نشان از اقبال عجیب پرمشترکترین وبلاگ های فارسی دارد. از این میان تنها وبلاگ wordpress.com با فید بیشتر از هزار مشترک متعلق به وبلاگ وب2 است که با 1930 مشترک در رده چهارم پرمخاطب ترین هاست.

تنها رقیب در این عرصه سیستم مویبل تایپ است که توسط وبلاگ های آپدیت بلاگ با 2130 در رده سوم و پیکوفسکی با 1579 در رده ششم استفاده می شود. به نظر می رسد با ورود دکتر مجیدی به جمع وردپرسی ها این بخش به شدت ضعیف شده است.

تنها وبلاگی که از این دو سرویس استفاده نمی کند وبلاگ نارنجی است که با 1368 مشترک در رده یازدهم است. این وبلاگ از سرویس جوملا استفاده می کند که سرویسی متفرقه در زمینه وبلاگنویسی حال حاضر محسوب می شود.

لینکهای اشتراکی

اما از بحث وبلاگهای پرمشترک بخواهیم خارج شویم، که عملا اقلیت در جامعه فارسی است، باید به اکثریت هم نگاه کنیم. برای این که به اکثریت نگاه کنیم بد نیست با لینکهای اشتراکی در وبلاگستان شروع کنیم.

با نگاه به لینکهای اشتراکی که در پروژه آماری دیدیش؟ طبقه بندی می شود می شود به خوبی به محبوبیت سرویسها پی برد.

در میان سرویسهای رایگان اکثریت 28 درصدی به سرویس بلاگسپات تعلق دارد. اینجا می شود به خوبی به نقش پررنگ وردپرس پی برد. سرویس رایگان وبلاگنویسی wordpress.com با این که نشانی از تمام وبلاگنویسان جامعه وردپرس فارسی نیست اما به خوبی نشان می دهد که می شود به آینده این سرویس رایگان امیدوار بود. این سرویس 26 درصد از لینکهای اشتراکی را داراست.

اما اگر کمی واقع بینانه نگاه کنیم می بینیم که باز هم در این بخش سهم وبلاگهای وردپرسی باید چیزی فراتر از اینها باشد. حداقل اگر آمار 3 درصدی یک پزشک و دو درصدی کمانگیر را به عنوان تنها دو وبلاگ به این مجموعه اضافه کنیم آمار وردپرس فارسی حداقل به 31 درصد می رسد و بدین گونه وردپرس از لحاظ اقبال عموم هم در صدر قرار می گیرد. کلا من حدس می زنم 60 درصد از حجم لینکهای به اشتراک گذاشته شده در وبلاگستان فارسی به وردپرسی ها اختصاص داشته باشد.

تیم های پشتیبانی

بررسی عملکرد تیمهای پشتیبانی این سرویس ها کاری است که در حوصله این نوشتار نیست و بعدها به صورت فنی تری به بررسی آن می پردازیم اما هم اکنون نگاهی می کنیم به نمودار بررسی رشد تیم های وردپرس فارسی، مووبل تایپ فارسی و بلاگر فارسی.

بررسی نمودار رشد این سه سرویس در یک ماهه اخیر به صورت فوق است. همانطور که می بینید تیم وردپرس فارسی به مرور زمان اقبال بیشتری بین کابران می یابد. نکته اینجاست که تیم مووبل فارسی هم توجه کاربران زیادی را به خود معطوف ساخته است. به نظرم این می تواند هشداری برای بهبود خدمات به تیم مووبل فارسی باشد.

عملا می توان از تیم های پشتیبانی دیگر سرویسها در مقابل این سه تیم چشم پوشی نمود.

میزان بازدید از سایت ها

شاید اگر هم اکنون در سایتهایی مانند الکسا به دنبال مقایسه باشیم با آمار خیره کننده بلاگفا روبرو شویم که در میان کل سایتهای فارسی در رده نخست است. این مقایسه به شدت دچار اشکال است و نمی توان مثلا با وردپرس فارسی مقایسه کرد. به چه دلیل؟

آمار بلاگفا شامل آمار سایت بلاگفا به همراه آمار وبلاگ ها بر روی این سرویس است. به عبارت بهتر بلاگفا این امکان را در اختیار بلاگفا قرار نمی دهد که آمار یک وبلاگ را مجزا کند.

این در حالی است که در وردپرس.کام هم وبلاگ ها جدا از وردپرس محاسبه می شوند. طبیعی است در صورت جمع مقادیر اطلاعات استخراج شده از وردپرس.کام ( همراه با وبلاگ ) اطلاعات این گونه نخواهد بود.

به همین دلیل از بررسی این بخش می گذریم. هر چند بر این نکته نمی توان چشم ها را بست که بلاگفا با توجه به سابقه بالا هنوز بیشترین وبلاگ فارسی را در خود جای داده است.

این نوشتار اما می تواند زنگ خطری برای دیگر سرویس ها هم باشد. به نظر می رسد کاربران حرفه ای تر روز به روز بیشتر به سمت وردپرس تمایل پیدا می کنند. این در حالی است از نظر سطح کاربری سهم کاربران حرفه ای روز به روز از سرویسی مانند بلاگفا رو به کاهش است. اینها را مشاهدات روزمره از وبلاگستان نشان می دهد.

شما چه سرویسی را می پسندید؟

پیشنهاد من؟ من پیشنهاد می کنم هر جا راحتتر هستید و بهتر می نویسید. من در ( وبلاگ رایگان – وبلاگ بر روی فضای شخصی و مستقل ) راحتم!

+ نگاهی به رتبه وردپرس دات کامی ها در وبلاگستان فارسی

دوست عزیزی نوشته ای می نویسد و نظراتشان را بیان می دارند. ایشان که از قضا در نزد ما عزیز هم هستند می فرمایند

چرا بعضی دوستان مثلا “وبلاگ‏نویس” اصول اولیه‏ی وبلاگ‏نویسی را یاد نمی‏گیرند؟

نکته اما اینجاست که این اصول هر چه باشد حتما رعایت احترام دیگر وبلاگنویسان جزئی از آنان است. ننوشتن پستی با بغض احتمالی و بدون انصاف یکی از این اصول است. وگرنه خوشبختانه در وبلاگستان فارسی چاقو زیر گلوی کسی نمی گذارند که بنویس یا مثلا اگر حرف نزنی چیزهایی در مورد توانایی تکلمت بگویند. وبلاگستان فارغ از این مسائل جایی است برای گفتگو برای آموختن، و جایی برای رها شدن از مالکیتهای کسانی که خود را ریش سفید وبلاگستان می دانند.

ایراد فرمایشات از سوی وبلاگنویسی که ماههاست در این وبلاگستان می نویسد اقعا چیز عجیبی است. آن جا که ایشان می فرماید:

چرا بعضی دوستان وبلاگنویس فکر می‏کنند وبلاگ فقط می‏تواند در “وردپرس” باشد؟

بهتر نیست فکر کنیم ایشان شاید سالها با سرویسهای مختلف کار کرده اند و اینک فکر می کنند وردپرس بهترین سیستم وبلاگنویسی است؟ آیا شما اگر چیزی را بهترین بدانید به دوستانتان توصیه نمی کنید؟

چرا این روزها داشتن وبلاگ در بلاگفا، پرشین بلاگ، پارسی بلاگ، بلاگ اسکای و بلاگ اسپات با “سال‏ها” آرشیو جالب و جذاب “عقب مانده‏گی” محسوب می‏شود؟

وه که چه خوشحالیم که فهمیدیم کسانی هستند که این دوستان را عقب مانده می پندارند. انتساب یک دیدگاه به کل جامعه وبلاگنویس با اشاره پنهانی به وردپرسی ها البته که کاری نیکو است و اگر منصفانه نیست و شاید مغرضانه است اما حتما (!) از اخلاق وبلاگنویسی سرچشمه گرفته است.

اینجا اعلام می کنم اگر من روزی وبلاگنویسی را به خاطر بلاگفایی بودن عقب مانده نامیدم خودم عقب مانده ام و اگر کلا کسی را در این جمع وبلاگنویسی صمیمی به هر دلیلی و با هر گرایشی عقب مانده دانستم کلا از انسانیت استعفا می دهم. باشد دیگر این دوستمان نظر یکی دو نفری از دوستانشان را که دیده است را به کل تعمیم ندهد.

این دوستمان که می گوید

چرا بعضی دوستان تکنولوژیک فکر کرده‏اند فناوری‏های روز فقط برای آنها عرضه شده است و دیگران از این مزایا “محروم “مانده‏اند؟

ای کاش کمی فکر می کردند که علمی نویسی یعنی همین که اطلاعاتی را که دیگران از آن محروم مانده اند به آنها بدهی! یک میلیارد ساعت وبلاگنویسی برای کسی که همه اطلاعات همه این نوشته ها را داراست چه فایده ای دارد؟ یا شاید هم مانند پستهای ایشان خراب شدن بتی بر روی دخترکی نشان وبلاگنویسی علم گراست!! ( این جوری گفتم که بگویم می شود به مینیمال نویس هم توپید. مینیمال نویسان خواهشا به دل نگیرند و به حساب دیگر خطاهای من ببخشایند )

ای کاش کمی هم در یادداشتشان رتبه در فرندفید را هم شرح می دادند تا دوستان فرندفیدی ما که آنها را به پراکندن شایعات مضحک و اخبار زرد محکوم می کنید هم بدانند در چه رتبه ای هستند!

می دانید دوستان مشکل از کجاست؟

مشکل از ادعای ماست. تا یک مدت از وبلاگنویسی مان گذشت سریع خودمان را می گیریم و به جای کمک به دیگران زود بر آنان پرخاش می کنیم، چرا که حالا ما دیگر وبلاگنویس با سابقه ایم!

می گوییم

این دوستان “تازه رسیده” کجا بودند وقتی بلاگرهای فارسی “ساعت‏ها” وقتشان را پای این اینترنت کم سرعت “عذاب‏آور” صرف نوشتن چند خط کوتاه “مفید” می‏کردند، وقتی یک تنه در مقابل همه‏ی “سانسورها، محدودیت‏ها و فشارها” ایستاده بودند؟

نمی دانیم که همان دوستان تازه رسیده خودشان سالها وبلاگ نوشتند و وبلاگ خواندند. من اگر می گویم سابقه وبلاگنویسی ام 10 ماه است یعنی در این وبلاگ 10 ماه، نوشته ام. فکر می کنید ما آن موقع فکر تیله بازی بوده ایم و این دوستان با سابقه در فکر وبلاگنویسی؟ نه خیر عزیزان!

به خاطر همان خاطرات قدیم است که وبلاگ می نویسیم که دیگر کسی همان کارهای قدیم ما را نکند. زمانه، زمانه ADSL 512 است و نه Dial up 56k. بعضی دوستان چنان داد سخن می آورند که انگار ما همه با اینترنت T1 شروع کردیم و مودم دیال آپ در عمرمان ندیدیم!

بدی کار فقط این است که ما دنبال همین هستیم. تا یک چیزی پیدا کنیم و با آن بزنیم در سر دیگران. حالا که آرشیومان 57 ماه از عمرش گذشت چه بهتر که به دیگران لقب “تازه رسیده” بدهیم. این جوری قریب به اتفاق وبلاگستان را کوبیده ایم!

این جوری خودمان شده ایم شاه وبلاگستان! این جوری وبلاگستان را ملک “صاحبداری” می نامیم و می گوییم

چرا بعضی‏ها به خودشان اجازه داده‏اند وبلاگستان فارسی را ملک “بی‏صاحبی” بدانند که هر طور دلشان بخواهد در آن رفتار کنند؟

هر چند که ما، وبلاگستان را مامنی بدون “آقا بالا سر” بدانیم که راحت بتوانیم از تمام دغدغه هایمان بنویسیم و از کسی هم به خاطر نوشتن منطقی مان اجازه نخواهیم اما انگار هستند این «آرشیو بلند بالاها»!

یاد صادق بلاگنوشت افتادم. او هم آرشیو بلندبالایی دارد اما تا به حال از او این چنین نوشته هایی ندیدیم! پس بین همان ها هم هستند دوستانی که این گونه فکر نکنند اما امان از روزی که جایی که قرار است محل آرامش عده ای باشد را ملک شخصیمان بدانیم و بگوییم

خدا لعنت کند شرکت یاهو را که “چت روم‏هایش” را بست و این تحفه‏ها را ناگهان به کیسه‏ی وبلاگستان ریخت.

و فکر نکنیم خطاب کردن آی تی نویسان، یا “آرشیو کوتاه ها”!، فرقی نمی کند چون در حال تعداد زیادی هستند با لفظ “تحفه” از ادب به دور است. اما شاید “بی ادب نویسی” از اخلاقیات وبلاگنویسی است.

ای کاش این دوستمان به جای حمله کردن به IT نویس و تازه شروع کرده هایی که یک خط از نوشته هایشان به کل آرشیو 57 ماهه ایشان – که حدس می زنم باعث همین احساساتشان همین آرشیو است – می ارزد اخلاق وبلاگنویسی را یاد می داد. ایشانی که به طرفه العینی وبلاگستان ما را « مریض » نامیدند.

کسی که تازه وبلاگنویسی را شروع کرده است و با ADSL هم وبلاگ می نویسد لزوما بد نمی نویسد جناب مطرود!

+مافیای وبلاگستان بیمار فارسی

و این نوشته ها را هم حتما بخوانید. دو تا از همین تازه رسیده های IT دوست نوشتند!!!

+ مرهمی به نام مافیا ( نوشته کمانگیر با 2 سال سابقه )

+ احترام به مخاطب اصل اول وبلاگنویسی ( نوشته میلاد با 14 ماه سابقه )