یک فتحی

چند وقتی است که تصمیم به راه اندازی یک وبلاگ و کار روی آن دارم اما ترس از شکست باعث میشود که کار را با تحقیقات خاص خودش آغاز کنم.

در این راستا به یادداشتی از یک ابر وبلاگنویس شناخته یعنی Darren Rowse برخوردم که به بیان تجربه های او از شروع وبلاگ جدید می پردازد. در این نوشتار سعی دارم با نیم نگاهی به وبلاگنویسی دارن رز به بیان انگیزه های شروع یک وبلاگ تازه بپردازم. بعد از خواندن این مطلب راحت‌تر می توانید تصمیم بگیرید که یک وبلاگ تازه را آغاز کنید یا نه؟‌

دارن رز زمانی شدیدا افتاد روی دور وبلاگ زدن! وبلاگهای جدید و ایده های جدید همه و همه پشت سر هم قطار می‌شد و پشت سر هم شکست می خورد!!

بعد از یک مدت دارن رز استراتژی وبلاگنویسی خود را متحول کرد. او تمام وبلاگهای خود را به جز دو وبلاگ تعطیل کرد و تمام انرژی خود را بر روی همین دو وبلاگ DPS و پروبلاگر متمرکز کرد.

او تصمیم گرفت در مورد وسوسه شروع یک وبلاگ جدید مقاومت کند و تمام انرژی خود را برای بالاتر بردن کیفیت و ارائه مطالب بهتر به خوانندگان خرج کند! این استراتژی جواب داد و وبلاگهای او به خاطر توجه زیاد او رشد چشمگیری کرد و به زودی شاهد پستهای بهتر، طراحی بهتر و ارتباط بهتر او با خوانندگانش بودیم.

دو سال و نیم دارن رز هیچ وبلاگ جدیدی نزد و تمام توجه خود را به همین دو وبلاگ اختصاص داد تا اینکه ماه پیش TwiTip شروع به کار کرد! TwiTip به خاطر شهرت دارن رز هم که شده توانست به سرعت رشد کند به طوری که در عرض یک ماه و خورده ای تعداد مشترکین آن به 2800 رسید! اما دارن رز 5 دلیل را برای راه انداختن یک وبلاگ جدید بیان میکند. من اینها را به سبک خودم بازنویسی کرده‌ام. ‌

• 5 دلیل برای اینکه یک وبلاگ جدید می تواند مفید باشد

• برای یک حس تازه
  انسان وقتی می خواهد یک کار جدید را کلید بزند همیشه یک حس خوب دارد. یک جور حس شادابی! ذوق و شوقی که شروع یک وبلاگ جدید به آدم می‌دهد هیچ وقت با وبلاگ اصلی شما که مثلا 3 سال است در حال نوشتن آن هستید قال قیاس نیست. البته ممکن است شما از نوشتن وبلاگ اصلی خودتان خیلی هم لذت ببرید اما این چیزی از حس طراوتی که وبلاگ جدید می‌دهد کم نمی کند.

• برای استفاده از ابزارآلات تازه
  یک مثال از خودم می‌زنم. من همیشه در به روز کردن نسخه وردپرس دچار شک و تردیدم! این در حالی است که یک وبلاگ جدید به شما اجازه می‌دهد که از ابزارهای جدید، تکنیک‌های جدید و افزونه‌های جدید استفاده کنید. یک آزمایش زنده که می‌تواند برای وبلاگ اصلی‌تان هم کمک بزرگی باشد.

• برای یک طراحی جدیدتر
  اسم نمی‌برم اما به چند وبلاگ فارسی که یک خورده شناخته شده‌تر هستند نگاهی بیاندازید. همیشه نوعی ترس خاص برای طراحی این وبلاگ ها وجود دارد و طراحی های جدید همیشه به سختی جایگزین طرح‌های قدیمی‌تر می گردد. در حقیقت وقتی وبلاگ شما جا افتاد خیلی سخت می تواند ریسک پذیرش یک قالب جدید را قبول کنید زیرا ممکن است اصلا نتواند رضایت خوانندگان را جلب کند. یک وبلاگ ثانویه که از نظر ظاهری آنقدر ها هم جا افتاده نیست به شما این اجازه را می‌دهد که به سادگی به دنبال یک طراحی جدید و متناسب با سلیقه خود باشید.

• یک جریان درآمدی اضافه
  خواهش میکنم نخندید! همه جا که مثل ایران نیست که نشود از وبلاگ درآمد داشت! همین وبلاگها هستند که درآمد وبلاگنویسان تمام وقت را به بالای 20000 دلار در ماه میرسانند. همین جناب دارن رز برای وبلاگ TwiTip با این چند تا مشترکش از طرف SitePoint اسپانسر می شود! برای این که زیاد دچار مشکل نشده و وبلاگنویسی را رها نفرمائید پیشنهاد می کنم به سراغ دلیل بعدی بروید!

• یک صدای تازه، یک ایده تازه
  مهمترین دلیل شروع یک وبلاگ تازه مسلما همین نکته خواهد بود. سبک نوشتاری یک وبلاگ بعد از یک مدت به یک سبک ثابت تبدیل می شود و این باعث میشود که مثلا بگوییم یک وبلاگنویس مینیمال می‌نویسد یا مثلا روزنوشت می‌نویسد. نیاز به نوشتن به یک سبک دیگر می‌تواند مهمترین دلیل شروع یک وبلاگ جدید باشد. برای نمونه وقتی من شخصی بنویسم بعضی به شدت استقبال و بعضی به شدت واکنش منفی نشان می‌دهند. این نشان می‌دهد که یک وبلاگ مثل وبلاگ من زیاد برای من کافی نشان نمی دهد!

مراقب باشید!
شروع یک وبلاگ جدید درست است که میتواند بسیار هیجان انگیز باشد اما به همان سرعت هم می‌تواند تبش فرو بنشیند و حوصله شما را سر ببرد. آن وقت شما می‌مانید و یک وبلاگ ناموفق!

از سویی هر چقدر بیشتر برای وبلاگ جدید وقت بگذارید به همان میزان از وبلاگ قبلی غافل می‌شوید! ببینید ارزش دارد که کمی کمتر به وبلاگ اصلی‌تان توجه کنید؟

ما چند روز منتظر می‌مانیم. برای یک وبلاگ جدید زیاد هم عجله نکنید :)

پیشنهاد می کنم اگر به مباحث وبلاگنویسی علاقه مند هستید « 4 راه ساده و سریع برای بالابردن بازدید وبلاگ شما » و « نکته طلایی برای بسط و پایان یک مطلب » را مطالعه فرمائید.

برای اینکه مطالب بعدی آموزش وبلاگنویسی را از دست ندهید حتما پیشنهاد می‌کنم مشترک وبلاگ شوید. البته اگر زحمتی نیست :)

بالاخره این مسابقات دویچه وله به پایان رسید و افتخار برنده شدن در دو بخش به دو وبلاگ بسیار عزیز رسید. وبلاگهایی که رسانه کوچکی هستند برای بیان حرفهایی بزرگ :)

• وبلاگ فارسی زبان

صمیمانه از طرف تمام وبلاگستان به عنوان یک عضو کوچک از این خانواده عنوان بهترین وبلاگ نویس فارسی را در سال 2008 تبریک عرض می کنم به همایون خیری عزیزم.

همایون جان.

عنوان بهترین وبلاگ فارسی که از این به بعد زیبنده نام وبلاگ تو، آزادنویس خواهد بود امیدوارم تشویقی باشد برای شما که روز به روز برای بهبود وبلاگ عالی آزادنویس تلاش کنید.

از حالت جدی اگر بخواهم خارج بشوم خیلی خودمانی می شود. بقیه را در گوشی عرض می کنم :))

پی نوشت: همانطور که عرض کرده بودم و حتی ایمیلی به یکی از شرکت کنندگان گوشزد کردم در مسابقات دویچه وله رای داوران مهم است. در این میان رای کاربران به شدت اثر کمی دارد. رقابت تمام شد و وبلاگنویس کم حاشیه اما عزیز، همایون خیری برنده شد.

پی نوشت جالب: جالب است که خانم ویولت خواب دیده بودند همایون برنده می شود!! ( لینک )

• وبلاگ برگزیده گزارشگران بدون مرز

انتخاب وبلاگ گزارشگران بدون مرز آنقدر پرهیجان بود که واقعا توصیفش خارج از وصف است. وقتی اعلام شد که احتمالا دو وبلاگ به عنوان برندگان این بخش اعلام می شوند اصلا تصور نمی کردم وبلاگی که قرار است در آخرین لحطه اعلام بشود وبلاگ تغییر برای برابری از ایران باشد.

این افتخار را برای تمامی بانوان و فعالان حقوق زنان تبریک عرض می کنم. امیدوارم حال که رسانه خودشان را به سختی اداره می کنند در همه زندگی شان موفق باشند و به اهدافشان برسند :)

به تمام فارسی زبانان شرکت کننده مخصوصا آق فری و شرکا در این رقابت هم خسته نباشید عرض می کنم و امیدوارم یک عمر شاد و خوشحال باشند و در کنار هم وبلاگستانی پر امید داشته باشیم :)

پی نوشت: جالب است که هر دو وبلاگ در ایران مسدود است :)))

بعضی کارها حسی است. دلی است. خلاصه یک جوری است که الان ذهنم یاری نمی دهد بگویم اسم دقیقش چی است؟ :) مثال اگر بخواهید همین طرح افزایش مشترک که فکر می کنم برای کمک به وبلاگهای تازه شروع کرده خیلی مفید می تواند باشد. بیایید قبل از هر چیز ببینیم این طرح اصولا جریانش چی است؟

[...]

اول نوشت: این نوشتار توسط یک فردی نوشته است که یک سرماخوردگی ساده اش تبدیل شده به یک ضعف فوق العاده شدید جسمی و چند روزی هست که زمین گیر شده است و به زور از خانه بیرون رفته است. از دیروز تا حالا یک خورده توانسته اکتیو بشود!

راستش قرار بود این پست را بنویسم و کمی از شما گله کنم. از این که این وبلاگ مدتی بود به روز نمی شد و شما به روی خودتان هم نیاوردید!

[...]

این اواخر بسیار درباره راههای داشتن یک وبلاگ پربازدید سوال می شود. واقعیت این است که ( ببخشید این گونه عرض میکنم ) فکر میکنم درصد فوق العاده از وبلاگنویسان، حتی آنان هم که مدعی هستند اصلا به بازدیدشان توجه ندارند به فکر جلب بازدید بیشتر هستند.

با خواندن این مقاله تصمیم گرفتم چهار راه زیر را که به سادگی باعث رشد بازدید شما می شود را برای شما شرح دهم. استفاده از این چهار راه در این وبلاگ، تقریبا من را از نتیجه این راهها که برابر است با افزایش بازدید شما مطمئن ساخته است. در نوشتن  بیشتر سعی کردم از تجربه خودم استفاده کنم و آمار ارائه شده کاملا تجربی است و سندیتی ندارد.

• یک چرخه از وبلاگهای مشابه تولید کنید:

ببینید. من به عنوان یک وبلاگنویس برایم مهم است که چه کسانی به مطلب من چه واکنشی نشان میدهند. پس وقتی به آمارگیر وبلاگم میروم و میبینم که شما در یکی از پستهای خودتان به من لینک دادید من سریعا برای گرفتن بازخورد مطلبم میام و مطلب شما را میخوانم.

شما میخواهید مثلا 10 تا بازدیدکننده به وبلاگ من بفرستید درست است؟ نترسید. این 10 تا وبلاگ شما را فراموش نمی کنند و همچنان وبلاگ شما را ( اگر ارزش داشته باشد ) خواهند خواند. به این فکر کنید که اگر مثلا من یک لینک به وبلاگ شما بدهم من هم همان قدر ( اگر خیلی بیشتر نباشد ) بازدیدکننده جدید به وبلاگ شما می فرستم و این می شود فرصتی برای جذب 10 بازدید کننده بیشتر. بالاخره وقتی خیلی از شما لینک بگیرم اگر یک لینک هم بدهم شما بازدید کننده بیشترتان را گرفته اید. البته خیلی کم وبلاگی است که به وبلاگ من 10 تا هم بازدید فرستاده باشد پس نگران بازدید کننده های خودتان نباشید! به عدد کوچولوی 10 هم فکر نکنید. اگر چه 10 خواننده درصدی هم از خواننده های شما نباشد اما به مرور زمان این تعداد خیلی زیاد میشود.

• پستهای تان را با پستهای مرتبط تمام کنید:

شما که برای پستهایتان این همه وقت میگذارید یک دقیقه هم وقت بگذارید و پستتان را با پستهای مرتبط تمام کنید. پستهای مرتبط پستهایی است که حدس می زنیم خواننده علاقه مند به نوشته ما از آن هم خوشش خواهد آمد. البته آن هم باید در وبلاگ خودمان باشد.

در پایان هر مطلب من می توانید پستهای مرتبط را ببینید.

اگر میخواهید بدانید چقدر تاثیر دارد من زمانی که تازه این کار را شروع کرده بودم، یک پست را در نظر میگرفتم. زمانی که بازدیدش به 2000 می رسید مقدار کلیک روی لینکهای مرتبط را می شمردم. به صورت میانگین که به دو مطلب مرتبط لینک میدادم به ازای هر 2000، 500 بازدید هم از این راه به دست می آوردم. حال مثلا اگر بازدید شما از دو پست 4000 باشد می شود 5000. اختلاف دیگر قابل چشم پوشی نیست!

اگر روی هاست شخصی وردپرس استفاده میکنید افزونه برای پست مرتبط زیاد است.

• از سایدبارتان بازدید بسازید:

به سایدبار کنار هر پستتان نگاه کنید. خواننده آنجا را هم میبینند. بد نیست بعضی اوقات به خودتان در آنجا لینک بدهید. مثلا به سه پست برترتان. برای این کار هم افزونه در وردپرس زیاد است. خواننده های شما تصاعدی این مطالب را میخوانند و این پستها تصاعدی پربازدید می شوند. من در صدد هستم دوباره این شیوه را در این وبلاگ اجرا کنم اما بر حسب تچربه میگویم حدودا به ازای هر 1000 بازدید حدودا 50 کلیک هم این لینکها میگیرد. اگر وبلاگتان از طرف لینکدونی های زیادی حمایت میشود این بازدید تا حدود 150 به ازای هر 1000 بازدید پیش بینی میشود. بد هم نیست :)

• پستهای چند بخشی بسازید:

بعضی از اوقات نیاز است که پستهای تان را چند تکه کنید. برای این مورد افزونه های خوبی چون این افزونه برای وردپرسی ها { همه اش شد برای وردپرسی ها :) } وجود دارد که پستهای شما را به چند قسمت تقسیم میکند. برای این منظور مثلا شما میخواهید یک پست درباره فیدبرنر بنویسید ( مانند: چرا باید از فیدبرنر استفاده کنیم و چگونه؟ )

برای این منظور یک قسمت از مطلب میشود درباره اینکه چگونه حساب فیدبرنری بسازیم باشد. یک قسمت درباره مزایای فیدبرنر و … همه اینها را میتوانید به صورت صفحات جدا بنویسید و بعد در یک پست با هم ادغام کنید. البته باید سعی کنید شرافتمندانه از این قابلیت استفاده کنید و نه برای اذیت کردن خواننده هایتان!

این 4 راه فقط کمی بازدید شما را بالا می برد. چیزی که نیاز دارید پستهای خوب است. این را میگویم که فکر نکنم هر چی بنویسم خواننده ها وبلاگم را میخوانم. اولین قدم پرخواننده شدن خوب نوشتن است.

در این زمینه بخوانید «نگاهی به یک اشتباه رایج در وبلاگنویسی» و «نکته طلایی برای بسط و پایان دادن به یک مطلب»

البته مطمئنا شما هیچگاه درک نخواهید کرد کار کردن با کسی که فوق العاده «اذیت کن» است و بینهایت هم خوانندگان وبلاگش را دوست دارد چه مقدار سخت خواهد بود اما مهران عزیز کوتاه نیامد و تا تمام چیزهایی که من می خواستم را پیاده کرد دست از کار نکشید تا قالبی را تهیه کند که مدتهاست فکر من را به خودش مشغول کرده است.

حاصل، این لباسی است که از هم اکنون بر تن این وبلاگ پوشانده شده است تا بلکه شمایی که لطف می کنید و قدم رنجه می کنید در محیط بهتری مطالب را بخوانید.

زبان ناتوان است از تشکر، آن هم از کسی که مدتهاست به خواندن وبلاگش «ورژن 17» وابسته شده ایم و این بار با محبتش ، به طریقی دیگر ما را به  دلبسته خود نمود. البته مطمئنم همه شما حتما وبلاگ مهران را می خوانید یا مشترک خوراکش هستید :)

مهران ثابت کرد مهربانیش پایان پذیر نیست.

پی نوشت: چه هدیه بزرگی به من می دهید اگر نظر خود را درباره قالب جدید و پیشنهاداتی برای بهتر شدنش ارائه فرمائید.

دوست عزیزی نوشته ای می نویسد و نظراتشان را بیان می دارند. ایشان که از قضا در نزد ما عزیز هم هستند می فرمایند

چرا بعضی دوستان مثلا “وبلاگ‏نویس” اصول اولیه‏ی وبلاگ‏نویسی را یاد نمی‏گیرند؟

نکته اما اینجاست که این اصول هر چه باشد حتما رعایت احترام دیگر وبلاگنویسان جزئی از آنان است. ننوشتن پستی با بغض احتمالی و بدون انصاف یکی از این اصول است. وگرنه خوشبختانه در وبلاگستان فارسی چاقو زیر گلوی کسی نمی گذارند که بنویس یا مثلا اگر حرف نزنی چیزهایی در مورد توانایی تکلمت بگویند. وبلاگستان فارغ از این مسائل جایی است برای گفتگو برای آموختن، و جایی برای رها شدن از مالکیتهای کسانی که خود را ریش سفید وبلاگستان می دانند.

ایراد فرمایشات از سوی وبلاگنویسی که ماههاست در این وبلاگستان می نویسد اقعا چیز عجیبی است. آن جا که ایشان می فرماید:

چرا بعضی دوستان وبلاگنویس فکر می‏کنند وبلاگ فقط می‏تواند در “وردپرس” باشد؟

بهتر نیست فکر کنیم ایشان شاید سالها با سرویسهای مختلف کار کرده اند و اینک فکر می کنند وردپرس بهترین سیستم وبلاگنویسی است؟ آیا شما اگر چیزی را بهترین بدانید به دوستانتان توصیه نمی کنید؟

چرا این روزها داشتن وبلاگ در بلاگفا، پرشین بلاگ، پارسی بلاگ، بلاگ اسکای و بلاگ اسپات با “سال‏ها” آرشیو جالب و جذاب “عقب مانده‏گی” محسوب می‏شود؟

وه که چه خوشحالیم که فهمیدیم کسانی هستند که این دوستان را عقب مانده می پندارند. انتساب یک دیدگاه به کل جامعه وبلاگنویس با اشاره پنهانی به وردپرسی ها البته که کاری نیکو است و اگر منصفانه نیست و شاید مغرضانه است اما حتما (!) از اخلاق وبلاگنویسی سرچشمه گرفته است.

اینجا اعلام می کنم اگر من روزی وبلاگنویسی را به خاطر بلاگفایی بودن عقب مانده نامیدم خودم عقب مانده ام و اگر کلا کسی را در این جمع وبلاگنویسی صمیمی به هر دلیلی و با هر گرایشی عقب مانده دانستم کلا از انسانیت استعفا می دهم. باشد دیگر این دوستمان نظر یکی دو نفری از دوستانشان را که دیده است را به کل تعمیم ندهد.

این دوستمان که می گوید

چرا بعضی دوستان تکنولوژیک فکر کرده‏اند فناوری‏های روز فقط برای آنها عرضه شده است و دیگران از این مزایا “محروم “مانده‏اند؟

ای کاش کمی فکر می کردند که علمی نویسی یعنی همین که اطلاعاتی را که دیگران از آن محروم مانده اند به آنها بدهی! یک میلیارد ساعت وبلاگنویسی برای کسی که همه اطلاعات همه این نوشته ها را داراست چه فایده ای دارد؟ یا شاید هم مانند پستهای ایشان خراب شدن بتی بر روی دخترکی نشان وبلاگنویسی علم گراست!! ( این جوری گفتم که بگویم می شود به مینیمال نویس هم توپید. مینیمال نویسان خواهشا به دل نگیرند و به حساب دیگر خطاهای من ببخشایند )

ای کاش کمی هم در یادداشتشان رتبه در فرندفید را هم شرح می دادند تا دوستان فرندفیدی ما که آنها را به پراکندن شایعات مضحک و اخبار زرد محکوم می کنید هم بدانند در چه رتبه ای هستند!

می دانید دوستان مشکل از کجاست؟

مشکل از ادعای ماست. تا یک مدت از وبلاگنویسی مان گذشت سریع خودمان را می گیریم و به جای کمک به دیگران زود بر آنان پرخاش می کنیم، چرا که حالا ما دیگر وبلاگنویس با سابقه ایم!

می گوییم

این دوستان “تازه رسیده” کجا بودند وقتی بلاگرهای فارسی “ساعت‏ها” وقتشان را پای این اینترنت کم سرعت “عذاب‏آور” صرف نوشتن چند خط کوتاه “مفید” می‏کردند، وقتی یک تنه در مقابل همه‏ی “سانسورها، محدودیت‏ها و فشارها” ایستاده بودند؟

نمی دانیم که همان دوستان تازه رسیده خودشان سالها وبلاگ نوشتند و وبلاگ خواندند. من اگر می گویم سابقه وبلاگنویسی ام 10 ماه است یعنی در این وبلاگ 10 ماه، نوشته ام. فکر می کنید ما آن موقع فکر تیله بازی بوده ایم و این دوستان با سابقه در فکر وبلاگنویسی؟ نه خیر عزیزان!

به خاطر همان خاطرات قدیم است که وبلاگ می نویسیم که دیگر کسی همان کارهای قدیم ما را نکند. زمانه، زمانه ADSL 512 است و نه Dial up 56k. بعضی دوستان چنان داد سخن می آورند که انگار ما همه با اینترنت T1 شروع کردیم و مودم دیال آپ در عمرمان ندیدیم!

بدی کار فقط این است که ما دنبال همین هستیم. تا یک چیزی پیدا کنیم و با آن بزنیم در سر دیگران. حالا که آرشیومان 57 ماه از عمرش گذشت چه بهتر که به دیگران لقب “تازه رسیده” بدهیم. این جوری قریب به اتفاق وبلاگستان را کوبیده ایم!

این جوری خودمان شده ایم شاه وبلاگستان! این جوری وبلاگستان را ملک “صاحبداری” می نامیم و می گوییم

چرا بعضی‏ها به خودشان اجازه داده‏اند وبلاگستان فارسی را ملک “بی‏صاحبی” بدانند که هر طور دلشان بخواهد در آن رفتار کنند؟

هر چند که ما، وبلاگستان را مامنی بدون “آقا بالا سر” بدانیم که راحت بتوانیم از تمام دغدغه هایمان بنویسیم و از کسی هم به خاطر نوشتن منطقی مان اجازه نخواهیم اما انگار هستند این «آرشیو بلند بالاها»!

یاد صادق بلاگنوشت افتادم. او هم آرشیو بلندبالایی دارد اما تا به حال از او این چنین نوشته هایی ندیدیم! پس بین همان ها هم هستند دوستانی که این گونه فکر نکنند اما امان از روزی که جایی که قرار است محل آرامش عده ای باشد را ملک شخصیمان بدانیم و بگوییم

خدا لعنت کند شرکت یاهو را که “چت روم‏هایش” را بست و این تحفه‏ها را ناگهان به کیسه‏ی وبلاگستان ریخت.

و فکر نکنیم خطاب کردن آی تی نویسان، یا “آرشیو کوتاه ها”!، فرقی نمی کند چون در حال تعداد زیادی هستند با لفظ “تحفه” از ادب به دور است. اما شاید “بی ادب نویسی” از اخلاقیات وبلاگنویسی است.

ای کاش این دوستمان به جای حمله کردن به IT نویس و تازه شروع کرده هایی که یک خط از نوشته هایشان به کل آرشیو 57 ماهه ایشان – که حدس می زنم باعث همین احساساتشان همین آرشیو است – می ارزد اخلاق وبلاگنویسی را یاد می داد. ایشانی که به طرفه العینی وبلاگستان ما را « مریض » نامیدند.

کسی که تازه وبلاگنویسی را شروع کرده است و با ADSL هم وبلاگ می نویسد لزوما بد نمی نویسد جناب مطرود!

+مافیای وبلاگستان بیمار فارسی

و این نوشته ها را هم حتما بخوانید. دو تا از همین تازه رسیده های IT دوست نوشتند!!!

+ مرهمی به نام مافیا ( نوشته کمانگیر با 2 سال سابقه )

+ احترام به مخاطب اصل اول وبلاگنویسی ( نوشته میلاد با 14 ماه سابقه )

یکی از اشکالات بی نهایتی رایجی که در بین وبلاگنویسان اصلا چیز عجیبی نیست استفاده از نرم افزار ورد برای نوشتن مطلب و کپی آن به ادیتور سرویس وبلاگنویسی مربوطه است.

سوال این است که چرا وبلاگنویس این کار را می کند؟ پاسخ ساده است. ورد قابلیتهای ویرایشی را سریع و راحت در اختیار وبلاگنویس می گذارد. وبلاگنویس هم بعدا خیلی راحت می تواند متن را کپی کند. حال این کار چه اشکالی دارد؟ تبدیل فرمتی که Word برای پردازش به کار می برد به فرمت مورد استفاده در HTML باعث به وجود آمدن حجم زیادی کد می شود. این کدها چند تا اشکال دارند

هر فید ( توضیح بیشتری درباره فید ) حدود 512 کیلوبایت می تواند حجم داشته باشد. البته این حجم از فایلهای تصویر و فیلم و … که به ملحقات معروفند مستقل است. این کدها هم که خودشان حجم بالایی دارند ( بضی وقتها بیش از حجم خود مطلب ) باعث می شود که فایل Xml نتواند به طور کامل پردازش را انجام بدهد و فید شما به هم بریزد.

این کدها یک حجمی دارد. همین حجم می تواند باعث بشود که سرعت بارگذاری صفحات شما زیاد بشود. چه نیازی است؟ کدهای شما تمیزتر باشد بهتر نیست؟

دیدید یک سری پستها هستند که یک سری کاراکتر اضافی دارند؟ مثلا شکل زیر را ببینید:

این ها هم به همین دلیل ایجاد می شود. وبلاگنویس کم حواس هم بدون چک کردن مطلبش منتشر می کند و این خواننده است که باید بین اینها بگردد دنبال چهار خط نوشته :)

• چاره کار چیست؟

بهترین راه این است که اگر سیستم مدیریت محتوای شما فکرش را کرده باشد از محیط مخصوص این کار استفاده کنید. مثلا در وردپرس یک دکمه مانند شکل روبرو هست

اگر آن را بزنید یک کادر ویژه برای کپی کردن باز می شود. از طریق کپی کردن به آن وردپرس مطلب شما را پاک سازی می کند.

اگر این کار را نکردید می توانید از مرورگر Notepad استفاده کنید که بسیار هم از نظر دسترسی سهل الوصول است و برای کاربران ویندوز در اکثر نسخه ها موجود است.

راه حرفه ای تر این است که برای نگارش از افزونه Scribe Fire استفاده کنید. این افزونه به شما این اجازه را می دهد که پست خودتان را از طریق مرورگر فایرفاکس ( معرفی این مرورگر ) در یک ویرایشگر حرفه ای بنویسید و برای وبلاگتان بفرستید ( که سرویس وبلاگنویسی شما باید از این افزونه پشتیبانی کند. اگر وردپرسی هستید مشکلی ندارید ). استفاده از ویندوز لایو رایتر که نرم افزاری محصول مایکروسافت است و شما می توانید از آن برای وبلاگنویسی حرفه ای استفاده کنید. به جهت مشکلات نصب این برنامه من همان Scribe Fire را توصیه می کنم.

امیدواریم دیگر با چند کلیک وبلاگنویسی تمیزتری داشته باشیم.

در این زمینه بخوانید « نکته طلایی برای برای بسط و پایان یک مطلب »

به احتمال بسیار زیاد با گوگل ترندز آشنا هستید. Google Trends در حقیقت خیلی دیر رشد می کند اما به خاطر یک قابلیت همه صنعت آمارگیری وب را متحول کرده است. چیزی که گوگل ترندز در آن یکه تاز است مقایسه است. گوگل ترندز برای هر چیزی می تواند مقایسه کند. حتی مثلا شما اگر آمریکایی باشید می توانید بفهمید پوشک بچه ای که در آمریکا بیشتر مصرف می شود کدام است؟ گوگل این کار را با بهره برداری از ساختارهای جستجوی خود و مقایسه نتایج جستجو به علاوه مقدار دیگر از فاکتورهای موجود در دیتابیس های گوگل انجام می دهد.

اما چیزی که می خواهیم به آن بپردازیم مسئله دیگری است. امروز مقاله ای خواندم که به بررسی میزان مقبولیت (Popularity) وبلاگها، روزنامه ها و مجلات در گوگل پرداخته بود. برای اینکار از همین ابزار Google Trends استفاده شده بود. نتیجه جالب بود. به نمودار زیر که از اینجا برداشت شده است نگاه کنید. 

در این نمودار قرمز وبلاگها، آبی روزنامه ها، زرد مجلات هستند.

متوجه می شوید که در این آزمایش روزنامه ها و مجلات کم کم مقبولیت خود را در مقابل وبلاگها از دست دادند و این وبلاگها بودند که در زمینه «جذب» موفق بودند. نمودار زیر این نکته را بهتر مشخص می کند. نمودار پایین از 30 روز اخیر تهیه شده است که بهتر برتری وبلاگها را نشان می دهد.

بد ندیدم همین بررسی را برای 3 گزینه مجلات، روزنامه ها، و وبلاگها انجام دهم. این تحقیق می تواند دید بهتری نسبت به این مقایسه در زبان فارسی به ما بدهد.

نمودار زیر نیز همین بررسی را در 30 روز اخیر انجام می دهد.

بر عکس زبان انگلیسی که وبلاگها با برتری کمی از روزنامه ها پیش افتاده اند و زبانهای فرانسه و اسپانیایی که وبلاگها برتری فاحشی دارند در ایران وبلاگها در رقابت با مجلات بوده اما در مقابله با روزنامه ها حرفی برای گفتن ندارند.

سه نکته در اینباره نظر من را جلب کرد.  روزنامه جام جم با شمارگان میلیونی طبیعی است که مقبولیت بیشتری داشته باشند از وبلاگهایی چند هزاری ویزیتوری! دوم داشتن درآمد منفی برای بلاگرها ( به خاطر هزینه امکانات فنی و بدون جبران مالی ) به بلاگرها امکان حرفه ای شدن را نمی دهد. بلاگری که باید در طول روز فعالیتی را انجام دهد و حداکثر در زمان بسیار کمی می تواند به وبلاگ به عنوان یک رسانه شخصی برسد امکانی برای مقابله با روزنامه های رسمی ندارد.

سوم اینکه به خاطر نبود پشتیبانی دولتی مانند پشتیبانی از طریق رسانه تصویری مردم یا وبلاگ را نمی شناسند یا اعتبار رسانه ای برای آن قائل نیستند. این در حالی است که به رسانه هایی اعتماد می کنند که قبلا درباره افتضاحاتشان صحبت کردیم.

 البته هر سه دلیل بالا به نبود پشتوانه مالی برای بلاگر مربوط تر است. حال سوال این است. در این وانفسا چگونه می توان بدون منابع مالی این فاصله در میان رسانه روزنامه و وبلاگ را از بین برد؟ آیا راهی هست برای نزدیک شدن این دو به هم؟

مشترک این وبلاگ شوید تا هیچ چیز را از دست ندهید!